เต็มที่ก็มีสัตว์ปิศาจเฝ้าอยู่นับร้อยปี
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นครุ่นคิดเนิ่นนาน ดูเหมือนนอกจากชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ ตนเองก็ไม่เคยเห็นหญ้าวิญญาณอายุเกินร้อยปีในป่า ดังนั้นจึงเสนอแนะว่า “ชั้นเมฆส่วนนอกของ โลกระดับเทพมีหญ้าวิญญาณอยู่จำนวนมาก เจ้าลองไปดูที่นั่นได้ นำหญ้าวิญญาณอายุนับร้อยปีมาหลายสิบต้นก็ไม่มีปัญหา”
ปู้จื้อโหยวถลึงตาใส่นาง “ทำไมเจ้าไม่ไปเด็ดที่นั่นเองล่ะ”
“ระดับขั้นของสัตว์ปิศาจที่นั่นสูงเกินไป ข้าไม่กล้าไป ทว่าไม่เจอเผ่าปิศาจเลยสักตัว น่าแปลกจริงๆ” จินเฟยเหยาพลันนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นได้ โลกระดับวิญญาณไม่มีเผ่าปิศาจ เพราะเห หตุใดแม้แต่โลกระดับเทพที่ทั้งหมดเป็นสัตว์ปิศาจระดับสูงก็ไม่มีเช่นกัน
“ไม่มีแน่นอน โลกระดับเทพไม่มีเผ่าปิศาจ เผ่าปิศาจก็ไม่ขึ้นโลกระดับเทพ” ปู้จื้อโหยวเห็นนางไม่รู้เรื่องนี้ ก็พ่นควันใส่หน้านางแล้วหัวเราะ
จินเฟยเหยาตะลึงงัน “เพราะเหตุใดจึงไม่มีและไม่ยอมขึ้นไปด้วย”
“ไม่รู้สิ” ปู้จื้อโหยวตอบตามจริงอย่างไม่ใส่ใจ
“เอ๋ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่สนใจเรื่องนี้? หรือเจ้าไม่อยากรู้
