งไม่ลังเลเลยสักนิด “อีกห้าวันซื่อเต้าจิงจะออกฉบับต่อไป วันนั้นก็สามารถส่งไปยังแต่ละท้องที่ได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่านายน้อยจะได้อ่านเมื่อไร ถ้าอยู่ใกล้ๆ เขาจ จะส่งข่าวกลับมาก่อน ถ้าอยู่ไกลไม่แน่ว่าต้องใช้เวลาหลายวัน”
“ยุ่งยากจริงๆ” จินเฟยเหยาคำนวณเวลา ไปโลกวิญญาณเหอเซี่ยใช้เวลาครึ่งปี ถึงเรือวิญญาณของพวกเขาแล่นได้เร็ว ใช้เวลาหนึ่งเดือนน่าจะพอ
ดังนั้นจินเฟยเหยาพยักหน้ารับ “รวมทั้งหมดข้ารอได้หนึ่งเดือน เจ้ารีบส่งข่าวออกไป”
“ขอเรียนถามแซ่อันสูงส่งของผู้อาวุโส ถ้าบนนั้นใส่ชื่อของผู้อาวุโสด้วย คาดว่านายน้อยจะกลับมาเร็วกว่า” ผู้ดูแลสอบถาม
“ข้าชื่อจินเฟยเหยา เจ้าเขียนลงไปด้วยว่าข้ามีเรื่องสำคัญมาก” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างคล่องปาก ผู้ดูแลกำลังเตรียมจะจากไปก็ถูกนางตะโกนเรียกให้หยุด “รอเดี๋ยว เจ้าใส่เพิ่มลงไปอีก กประโยค ถ้ายังขายข้าอีก ข้าจะรื้อรังเก่าของเจ้า”
“หา?” พอผู้ดูแลได้ยิน กลายเป็นว่ามารื้อเวที[1]
ถึงอย่างไรนี่คือเรื่องที่นายน้อยก่อขึ้น ผู้ดูแลแจ้งร้านในโลกวิญญาณแต่ละแห่งอย่างละเอียดให้เขียนส
