ัญญาณลับนี้ในสถานที่สะดุดตาที่สุด จินเฟยเหยาเห็นสัญญาณลับที่เขียนแล้ว ว มองดูคำพูดงุนงงนั่น นางรู้สึกว่าสัญญาณลับของซื่อเต้าจิงสนุกสนานเกินไปจริงๆ
เห็นผู้ดูแลเขียนบนกระดาษและยื่นส่งให้ ‘พี่ใหญ่ บัวลอยสุราขาวที่บรรจุในชามทองมีงา ต้องฉวยโอกาสกินตอนร้อนๆ และล้างชามด้วย’
“นี่คืออะไร!” จินเฟยเหยานอกจากอ่านอักษรทอง[2]เข้าใจ ก็ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ตนเองพูด
ผู้ดูแลชี้อักษรพลางอธิบาย “พี่ใหญ่คือนายน้อยของพวกเรา ส่วนชามทองคือผู้อาวุโส บัวลอยสุราขาวคือโลกวิญญาณซิงหลัว งาย่อมเป็นผู้อาวุโสกำลังรอเขาอยู่ที่นี่ รีบกินร้อนๆ คือ ให้เขารีบกลับมา ส่วนล้างชามคือ…ถ้าไม่กลับมาจะรื้อบ้าน”
จินเฟยเหยาเงยหน้ามองเขา “สัญญาณลับของพวกเจ้าล้วนตายตัว อ่านแล้วเหมือนไม่มีปัญหาเลยสักนิด คงไม่ได้หลอกข้านะ”
“จะหลอกท่านได้อย่างไร อีกทั้งผู้อาวุโสยังมีความสัมพันธ์อันดีกับนายน้อย ไม่ว่าส่งข่าวสารออกไปอย่างไรก็ไม่เป็นผลร้ายกับผู้อาวุโส อีกอย่างหนึ่งสัญญาณลับไม่ได้ตายตัว แต่ละครั
