ที่ยแน่ หรือว่าเป็นชิงหลงหนึ่งในสี่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์?
คิดถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาก็เอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “หลายวันก่อนมีเจ้าตัวที่ชื่อจูเชวี่ยถูกข้าดึงขนจนเกลี้ยง หนีไปเหมือนไก่ถูกโดนถอนขนไม่มีผิด”
มังกรปิศาจพลันชะงักไป เอียงศีรษะไปจ้องมองจินเฟยเหยา ถึงจะไม่มีดวงตา ทว่ายังจ้องมองจนนางขนลุก ปากยังพยายามเอ่ยอย่างห้าวหาญ “จ้องมองข้าทำไม ข้ามีหลักฐาน นี่คือขนของมัน”
ว่าแล้วนางก็เอาขนของจูเชวี่ยออกมาอวดและส่ายไหวเบื้องหน้ามังกรปิศาจ
มังกรปิศาจพลันเงยหน้าหัวเราะลั่น หัวเราะจนผืนฟ้าและแผ่นดินสะท้านสะเทือน หัวเราะจนกระดูกทั่วร่างของเขาสั่นไหวไม่หยุด หัวเราะพลางด่าทอ “เจ้าโง่จูเชวี่ย คิดไม่ถึงว่าจะให้เท ทาเที่ยดึงขนบนร่าง ไม่รู้ว่าตาของมันบอดหรือไม่เหตุใดจึงเลือกสิงร่างคนที่ไร้ความสามารถแบบนั้น เรื่องนี้ต้องแพร่ออกไปแน่นอน ดูสิว่าต่อไปมันจะเอาหน้าอันหยิ่งผยองไปวางไ ไว้ที่ใด น่าขำแทบตายแล้ว”
จินเฟยเหยาอยากจะพูดอย่างยิ่ง ถูกขังอยู่ในนี้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ยังมีหน้าไปหัวเร
