มาอย่างยากเย็นยกมือกอดอกด้วยสีหน้าดูแคลน
“ฮึ” มังกรปิศาจไม่ให้โอกาสนางกระหยิ่มใจ หลังจากส่งเสียงขึ้นจมูกก็โจมตีนางอย่างต่อเนื่อง “เดิมทีเทาเที่ยก็โง่อยู่แล้ว ตอนนั้นไม่รู้ว่าใครกินก้นของตนเองหมดอย่างเบิกบาน ถึง งต่อมาจะคายออกมา ทว่าก็กลายเป็นเรื่องขำขันในหมู่สัตว์ปิศาจไปนานแล้ว ปากใหญ่ไร้สมอง มีของกินหน่อยก็ลืมทุกอย่าง อีกทั้งนิสัยโง่เขลา นั่งกินอยู่ตรงนั้นอย่างโง่งมทั้งวัน ไ ไม่โง่แล้วเรียกว่าอะไร!”
“เจ้า!” จินเฟยเหยามีโทสะจนใบหน้าใกล้จะเขียวคล้ำ แต่กลับเถียงไม่ออก ใครให้สิ่งที่ผู้อื่นพูดเป็นความจริงทั้งหมดเล่า แต่เรื่องเหล่านี้เทาเที่ยเป็นคนทำเอง นางเพียงยึดครอง งวิญญาณจริงน้อยนิดเท่านั้น เรื่องน่าอับอายแบบนี้ไม่น่าจะนับนางเข้าไปด้วย
แต่พอคิดอีกที นอกจากกินก้นของตนเอง จินเฟยเหยายังหาข้อแตกต่างจากตนเองไม่ได้ ฟังจากน้ำเสียงของมังกรปิศาจราวกับเคยเล่นกับเทาเที่ยสมัยบรรพกาล เจ้าหมอนี่ต้องดูแคลนเทาเท
