งดูแคลน
จินเฟยเหยามีโทสะแทบตาย ท่าทางนี่มันอะไรกัน ด่าตนเองว่าโง่ก็ช่างเถอะ คิดไม่ถึงว่ายังดูแคลนขนาดนี้ มังกรที่ตายจนเหลือแค่วิญญาณอย่างเจ้า มีอะไรน่าหยิ่งทะนงกัน
ยากนักที่นางจะมีโทสะจนเป็นแบบนี้ อินเยวี่ยจึงรีบเอ่ยโน้มน้าว “ผู้อาวุโส ท่านไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้ เทาเที่ยก็เป็นหนึ่งในสี่สัตว์ร้าย อีกทั้งคนที่นางกินก็มีมากมาย กลิ่น นอายเข่นฆ่าน่าจะเพียงพอดึงเข็มสยบปิศาจบนกระดูกหางของท่านออกได้”
ได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของจินเฟยเหยาก็เหล่มองส่วนหางของมังกรปิศาจ บนกระดูกมังกรที่เล็กที่สุดชิ้นนั้นมีเข็มเล็กละเอียดยาวหนึ่งนิ้วมือหนึ่งเล่ม เข็มอันเล็กแค่นี้ปักตรึ งกระดูกสัตว์ปิศาจที่บ้าระห่ำไว้บนพื้น
“เขาหยามเกียรติข้าแบบนี้ ต่อให้ข้าสามารถดึงออกมาได้ข้าก็ไม่ช่วยหรอก ถ้าปล่อยเจ้าหมอนี่ออกมาผู้ใดจะรู้ว่าเขาจะไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรหรือไม่ ในเมื่อบ้าระห่ำขนาดนี้ก็ให ห้เขาหาวิธีเอาเองแล้วกัน” จินเฟยเหยาที่ได้โอกาส
