กนั้น ตรงข้อต่อก็ต้องใช้สิ่งของหลอมสร้างให้ติดกัน ไม่เช่นนั้นจะร่วงกระจายเกลื่อนพื้น ทำอะไรไม่ได้
อีกทั้งมันเพียงแค่เอ่ยวาจา จินเฟยเหยาก็รู้สึกถึงไอปิศาจที่ทำให้คนหวาดกลัว นางอดคิดไม่ได้ ตอนที่เจ้านี่มีชีวิตอยู่ต้องกลายร่างเป็นมนุษย์ได้แน่ ไม่แน่ว่าเป็นคนเผ่าปิ ศาจ เพียงแต่เหตุใดจึงโชคร้ายถูกคนสังหารตายที่นี่
หากมิใช่อินเยวี่ยขุดถ้ำอาศัยก็ไม่รู้ว่าเจ้านี่จะได้โผล่หัวออกมาเมื่อใด เหลือเพียงโครงกระดูกยังมีอานุภาพมากขนาดนี้ มิน่าเล่าอินเยวี่ยอยู่ขั้นว่างเปล่า ยังไม่มีความสามารถ จะนำกระดูกจากร่างของเขาไปได้
“ผู้อาวุโส ท่านเห็นว่าสหายของข้าคนนี้เป็นอย่างไร สามารถช่วยเหลือท่านได้หรือไม่?” อินเยวี่ยฉุดดึงจินเฟยเหยาเบาๆ ทั้งสองคนหยุดอยู่ข้างหลุมมังกร
“หืม?” มังกรปิศาจยกหัวเข้ามาใกล้จินเฟยเหยา ไม่มีลูกตาชัดๆ ยังใช้เบ้าตาอันว่างเปล่ามองดูนางอย่างละเอียด
“อ้อ…ที่แท้เป็นเจ้าโง่เทาเที่ย ไปเล่นข้างๆ ไป” มังกรปิศาจนอนลงอีกครั้งอย่างผิดหวังและส่งเสียงขึ้นจมูกอย่า
