ถึงของวิเศษขั้นเทพ” อินเยวี่ยคุยโวอย่างยิ้มแย้ม ถ้าจินเฟยเหยาได้กระดูกมังกรจริงๆ ตนเองก็สามารถขอซื้อจากนางได้ ถึงอย่างไรนางคงใช้มังกรตัวใหญ่ขนาดนั้นไม่หมด
แต่จินเฟยเหยาครุ่นคิดดูรู้สึกว่ามีปัญหาอยู่บ้าง “กระดูกของเขาวางอยู่ตรงนั้น มีเพียงวิญญาณเท่านั้นหรือ เจ้าแบกไปสักหลายท่อนเขาก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ ทำไมต้องเกรงใจเขาขนา าดนี้ด้วย”
“ไหนเลยง่ายดายอย่างที่เจ้าว่า เจ้าดูเอาเองเถอะ” อินเยวี่ยเอ่ยจบก็ชี้ไปที่มังกรปิศาจ
พอจินเฟยเหยามองก็เห็นกระดูกกองนั้นยกขึ้นมากะทันหัน มองซ้ายมองขวาราวกับมีชีวิต ทั้งยังหาวหวอด จากนั้นก็มองพวกเขาเดินมาทางนี้อย่างเกียจคร้าน เสียงดังสนั่นไม่รู้ว่าดั งมาจากที่ใด “เจ้าหนู ยังไม่ตัดใจอีกหรือ?”
จินเฟยเหยาเห็นวิญญาณพูดได้มามาก ทว่าไม่เคยเห็นกระดูกมังกรล้วนกระจายเกลื่อนพื้นกลับยังมีชีวิตอยู่มาก่อน แม้แต่ลูกน้องของอินเยวี่ยที่เป็นโครงกระดูกเก็บผลน้ำค้างแข็งพวก
