กถุงสัตว์ภูติมาในสถานการณ์แบบนี้ ได้แต่ถอนใจที่ตนเองในอดีตอายุเยาว์ไม่รู้ความ ไม่มีอะไรก็แล่นออกมาข้างนอก ชอบความประทับใจที่ได้อยู่ข้างนอก นี่คือข้ออ้างที่ถูกจินเฟยเ เหยาใช้ตอนทรมาน
ครั้งนี้มาหากระดูกมังกรปิศาจบรรพกาล จินเฟยเหยาต้องนำมันไปแนวหน้าอีกแน่ น่าชังจริงๆ
จินเฟยเหยาลูบมุกล้ำค่าบนหัวพั่งจื่อ หัวเราะหึๆ เอ่ยว่า “พั่งจื่อ ที่นี่ทั้งหมดเป็นพิษ พอดีจะได้ดูว่าเจ้าจะยกระดับการโจมตีด้วยพิษได้หรือไม่ เรียนรู้เพิ่มสักหน่อย ต่อไป ต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว”
พั่งจื่อกลอกตาและถลึงตาใส่นาง เพื่อกระดูกมังกรปิศาจชัดๆ กลัวถูกพิษก็ยังจะตามมา ทั้งยังนำตนเองออกมาทดสอบพิษ ตอนนี้ยังบอกว่าเรียนรู้เรื่องพิษสักหน่อย สักวันจะเอาพิษไปล ลูบบนขนมที่นางกินให้นางโดนพิษสักหลายวัน
“สหายเซียนอิน ไปหลังภูเขาทำไม? ไม่ต้องเก็บผลน้ำค้างแข็งมารับรองข้าหรอก ตอนนี้ข้ายังอิ่มอยู่” จินเฟยเหยาเอ่ยถาม นางจำได้ก่อนหน้
