าดมองบนกระดูกมังกร ของสิ่งนี้น่าจะแข็งแกร่งอย่างยิ่ง!
“มังกรปิศาจตัวนี้ขุดออกมาตอนขุดถ้ำ พอออกมาก็ร่ำร้องว่าจะกินคน น่าเสียดายที่นี่ไม่มีเนื้อสดสักชิ้น มันร่ำร้องอยู่หลายปีเห็นว่าไม่มีหวังจึงหยุด” อินเยวี่ยอธิบายให้จินเฟ ฟยเหยาฟังก่อน
“หืม?” จินเฟยเหยาตะลึงงัน เหตุใดคำพูดนี้จึงฟังดูมีปัญหา มังกรปิศาจอยากจะกินคน แต่ที่นี่ไม่มีเนื้อสดๆ แต่ตอนนี้ตนเองคือเนื้อสดๆ มิใช่หรือ?
“หึหึ ดูเจ้ากลัวเข้าสิ” อินเยวี่ยเม้มปากหัวเราะ “เจ้าไม่คิดดูบ้าง มังกรปิศาจมีเพียงวิญญาณ ถึงคิดจะกินเนื้อคน เขาก็ไม่มีทางกัดได้ แค่อาละวาดเพราะความเคยชินในอดีตเท่านั้น ตายแล้วยังจำอาหารได้”
“เพราะเหตุใดมังกรตัวนั้นจึงไม่ให้เจ้านำกระดูกของเขาไป?” จินเฟยเหยาเหล่มองและเอ่ยถามถึงปัญหานี้
“เขาบอกว่าข้าไม่ใช่คนที่เขารอคอย กลิ่นอายเข่นฆ่าบนร่างไม่เพียงพอ ไม่มีคุณสมบัติจะใช้กระดูกของเขา” อินเยวี่ยมองนางแล้วยิ้มอย่างจนปัญญา
“มังกรอะไรกัน กลิ่นอายเข่นฆ่าบนร่างเจ้ายังไม่เพียงพออีกหรือ? เจ้าสังหารคนมามากมายเพียงใด คิดไม่ถึงว่า
