จะคำรามใส่ตนเองทั้งวัน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงพวก กฮูหยินหวาและเสี่ยวหวั่น คนหนึ่งอาละวาดอยากจะเล่น อีกคนพูดเรื่องความจริงของชีวิตให้ตนเองฟัง มีเพียงเนี่ยนซีที่ยังถือว่ามีเมตตา แค่ใช้สายตาเศร้าสร้อยมองนางแล้วทอดถอนใจ ถ้ายังไม่สร้างร่างกายให้พวกนางอีก ตนเองคงรำคาญตาย
เห็นอินเยวี่ยไม่ส่งเสียง จินเฟยเหยาก็เริ่มใช้วิธีไร้ยางอาย เห็นชัดๆ ว่าอินเยวี่ยไม่เคยตอบตกลงเรื่องกระดูกสัตว์ปิศาจขั้นเก้า ตอนนี้จึงอาละวาดจนกลายเป็นความผิดของอินเยวี่ ย
อินเยวี่ยยิ้มแย้มมองนางอาละวาดอยู่นาน จึงเอ่ยว่า “โลกวิญญาณน้ำพุเหลืองมีสุสานมังกรแห่งหนึ่ง ในนั้นมีโครงกระดูกของมังกรปิศาจบรรพกาล ถ้าเจ้าต้องการก็ตามข้าไปเอาได้”
“จริงหรือ? วางอยู่ตรงนั้นแบบนี้ ทาสเฝ้าสมบัติอย่างเจ้ากลับไม่นำไปขาย?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างไม่เชื่อถือ
“ถึงร่างจะตายแล้ว วิญญาณกลับไม่ไปไหน มันไม่ให้ข้านำไป” อินเยวี่ยเอ่ยอย่างเสียดาย
“เจ้ารอข้าคำนวณสักครู่” จินเฟยเหยาเริ่มนับนิ้ว ไปโลกวิญญาณน้ำพุเหลืองเอากระดูกมังกรปิศาจก่อน จากนั้นค่อยไปปล้นหนังสุกรผีเสื้อหยกที่โลกวิญญาณเหอเซี่ย ระหว่างทางมีผู้บำ ำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตเฝ้าสิ่งของ รอจนถึงโลกวิญญาณเหอเซี่ย การป้
