กทั้งกลิ่นต้องเหม็นแน่ๆ
จินเฟยเหยากินของสดไม่กินของเน่า ศพพันปีแบบอินเยวี่ย ถึงแถมศิลาวิญญาณให้นางก็ไม่อยากจะชิมสักคำ ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงคิดไปถึงเรื่องกิน
ยามนี้อินเยวี่ยและจูเชวี่ยต่อสู้กันจนถึงช่วงสำคัญ หลายแห่งบนร่างของจูเชวี่ยถูกพิษศพที่ไร้ยาขจัดมีสีดำและเน่าเหม็นแล้ว เขาพลันม้วนอัคคีเมฆาขึ้น เปลือกภายนอกของอัคค คีเมฆาแตกเป็นชิ้นๆ ทันที เปลวเพลิงสีขาวด้านในพุ่งออกมา แทรกอยู่ในเปลวอัคคีสีแดงเพลิงของจูเชวี่ย หนึ่งแดงหนึ่งขาวแลดูงดงามอย่างยิ่ง
คิดไม่ถึงว่าอัคคีเมฆาจะเป็นสีขาว! จินเฟยเหยาตะลึงงัน เปลวไฟนี้งดงามจริงๆ สามารถทำให้ผืนดินเกิดใหม่ได้ สิ่งของแปลกประหลาดหายากในโลกนี้มีมากมายจริงๆ
อินเยวี่ยสะบัดผ้าโปร่งสีดำ มือขวาถือผ้าโปร่งพุ่งไปหาเปลวไฟสองสี
เปลือกนอกของเมฆาอัคคีถูกจูเชวี่ยทำแตก ถ้าไม่เก็บมันไป ตอนจูเชวี่ยตาย เมฆาอัคคีก็จะหายไปด้วย เขาถือผ้าโปร่งพุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล พลังวิญญาณพิษแหวกเปลวเพลิง ชักนำให้เป ปลวเพลิงเฉียดผ่านร่างไปและใช้ผ้าโปร่งคลุมอัคคีเมฆาสีขาวที่แยกออกมาไว้ภายใน
จูเชวี่ยตกตะลึง พุ่งขึ้นสู่ท้องนภากลายเป็นพิรุณเพลิงสาดกระจายลงมา ปิศาจศพเกรงกลัวไฟ นี่เป็นเรื
