่งแห้งเหี่ยวตาย ร่างก็ไม่มั่นคง ร่วงลงบนพื้น มีแต่ลมหายใจเข้าไม่มีลมหายใจออกอยู่ได้อี กไม่นาน
หลังทุกอย่างสิ้นสุดลง อินเยวี่ยยื่นมือมา ผิวหนังเริ่มชุ่มชื้นเติมเต็มขึ้นมา ส่วนที่เป็นน้ำปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลายอึดใจถัดมาก็กลับคืนสู่สภาพก่อนหน้านี้ จากนั้นกางร่มอย่างสง่ างาม มองจินเฟยเหยาที่หลบไปไกลลิบอย่างยิ้มแย้ม “เจ้าไม่ต้องหลบไกลมากนัก รู้ว่าข้าไม่ได้โจมตีเจ้าชัดๆ ยังไม่รีบมาอีก”
จินเฟยเหยายิ้มขมขื่น “ผู้ใดจะรู้ว่ามีเชื้อโรคหรือพิษที่ไม่เชื่อฟังลอยมาหาข้าหรือไม่ ข้าไม่มีศิลาวิญญาณรักษานะ”
“ข้าเป็นแบบนี้แล้ว เจ้ายังกลัวอะไรอีก รีบมาเก็บสินสงคราม” อินเยวี่ยกวักมือเรียกนางอย่างอ่อนโยน จากนั้นนำผ้าโปร่งสีดำโยนไปบนร่างจูเชวี่ย อัคคีเมฆาสีขาวเหล่านั้นก็ถูกเ เก็บไว้ในผ้าโปร่งสีดำทั้งหมด
“ทุกอย่างถูกทำลายหมดแล้วยังมีสินสงครามอะไรอีก อย่างมากที่สุดก็นำพิษและเชื้อโรคกลับไป” จินเฟยเหยาเบ้ปาก สวรรค์เจ็ดชั้นฟ้าไม่เหลืออะไรแล้ว ขนาดขนปีกที่รองไข่นกยัง ถูกเผาจนเกลี้ยง
สายตาของจินเฟยเหยามองจูเชวี่ยที่นอนอยู่บนพื้นดินแตกระแหง เขายังไม่คืนร่างมนุษย์ บนร่างมีแต่ปื้นสีดำเต็มไปหมด พวกนี้ล้วนเป็นตำแหน่งที่ถ
