ม้ จึงได้แต่วางเรื่องตรงนี้ไปจัดการอาหารก่อน ไม่เช่นนั้นจะเสียงดังระหว่างพวกเขาสนทนากัน
เห็นเขาเหินขึ้นกลางนภา ร่างเล็กๆ ขยายใหญ่ในพริบตา กลายเป็นนกยักษ์ที่มีเปลวเพลิงเผาไหม้ทั่วร่าง จากนั้นบินรอบเกาะลอยได้ หางลากเปลวเพลิงอันร้อนแรง ทั่วทั้งเกาะลอยได้จมลงสู่ทะเลเพลิง มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่หยุด สตรีเหล่านั้นถูกกินเพียงไม่กี่สิบคน คนอื่นๆ อีกเก้าร้อยกว่าคนล้วนถูกเปลวเพลิงนี้เผาตาย
จูเชวี่ยวนรอบหนึ่งก็กลับคืนสู่ร่างมนุษย์และนั่งลงอีกครั้ง ถอนหายใจยาว “พวกเราคุยเรื่องสำคัญกันเถอะ เมื่อครู่พูดถึงไหนแล้ว”
“พูดถึงเจ้าคิดจะมอบอัคคีเมฆาและขนปีกที่หลุดร่วงให้พวกเรา” จินเฟยเหยาตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“เปล่านะ! ข้าไม่เคยพูดแบบนี้เสียหน่อย” จูเชวี่ยด่าทอ
“เชอะ” จินเฟยเหยาเบือนหน้าไปส่งเสียงขึ้นจมูก เอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยินยอม “เจ้าพูดต่อเถอะ”
จูเชวี่ยมุมปากกระตุก เริ่มเล่าอย่างกล้ำกลืนความอดสูเพื่อจะทำงานให้สำเร็จ “เรื่องมันยาวข้าจะพูดสรุปสั้นๆ เผ่าปิศาจเป็นคนปล่อยวิญญาณจริงสัตว์เทพที่อยู่ในร่างของพวกเจ้าออกมา เป้าหมายคือเพื่อทำลายโลกวิญญาณของเผ่ามนุษย์ แก้แค้นเผ่ามาร และขยายดินแดนของเผ่าปิศาจ ดังนั้นถ้าพ
