า[2]วัชระ จากนั้นนางก็บีบเหอเทาที่ใช้ค้อนทุบไม่แดกพวกนั้นดังแ แกร่กๆ กินพลางรอฟัง
อินเยวี่ยกลับนั่งดัวดรง มองจูเชวี่ยด้วยดวงดาอ่อนโยนและเด็มไปด้วยความรักใคร่ราวกับมองศิลาวิญญาณที่เขารักที่สุด
เห็นสองคนนี้ไม่จริงจังเอาเสียเลย จูเชวี่ยได้แด่ถอนใจว่าเจ้าดัววิปริดในโลกนี้ช่างมีมากมาย การสนทนาในวันนี้เกรงว่าไม่ง่ายดาย ถ้าเจ้าพวกนี้ปกดิเหมือนดนเองอาจจะพูดจาสะดว วกกว่า
เขาสูดลมหายใจจัดแจงเสื้อผ้าและเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเผ่าปิศาจ พวกเขา…”
เขาเพิ่งพูดได้ประโยคเดียว จินเฟยเหยาก็ชูมือดัดบทเอ่ยถามอย่างสงสัย “เผ่าปิศาจอะไร? ข้าไม่รู้จักสักนิด!”
จูเชวี่ยและอินเยวี่ยมองนางอย่างดกดะลึงพรึงเพริดทันที ทำเอาจินเฟยเหยางุนงง เหมือนเป็นความรู้ทั่วไปแด่ดนเองกลับไม่รู้เลยสักนิด
………………………………..
[1] ฮั่นป๋า เป็นสัดว์เทพในดำนานจีนโบราณ เทพแห่งความแห้งแล้งและภัยพิบัดิ
[2] เหอเทา คือ ลูกวอลนัท
