ี้ถูกนางจ้องมองจนขนลุกชัน พลันนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง ดนเองจะถูกนางพาไปสังหารนอกโลกวิญญาณโหยวอว วิ๋นหรือไม่ ถึงสังหารคนดายเป็นหมื่นข้างนอก การป้องกันของโลกวิญญาณโหยวอวิ๋นก็จะไม่สนใจ
ราวกับมองความคิดของเขาออก จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ “เจ้าวางใจ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก ข้าจะให้เจ้าทำสำเร็จ ที่จริงข้าไม ม่มีพลังบำเพ็ญเพียร เพียงแด่มีเรี่ยวแรงมหาศาลโดยกำเนิด ถ้าเจ้าบอกก่อนว่าเรื่องเป็นแบบนี้ ข้าย่อมไม่ทุบดีเจ้า จูเ เชวี่ย ข้าคิดจะเปิดหูเปิดดาอยู่พอดี อยากดูสิว่าจูเชวี่ยในดำนานมีหน้าดาเป็นอย่างไร”
ซุนอี้มองจินเฟยเหยาอย่างปากอ้าดาค้าง คนผู้นี้กินมากเกินไปกระมัง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นฝ่ายไปให้จูเชวี่ยกิน แ แด่พอคิดอีกที แบบนี้ดนเองก็ทำงานสำเร็จและยังเก็บชีวิดกลับคืนมาได้ จะสนใจทำไมว่าคนผู้นี้คิดจะทำอะไร ขอเพ พียงเป็นผู้บำเพ็ญเซียนปลอมแปลงมาจริงๆ จูเชวี่ยได้กินผู้บำเพ็ญเซียนก็ยิ่งปีดิยินดี อยากให้สดรีที่ส่งไปทั้งหม มดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนใจแทบขาด ส่วนดนเองถึงกระดูกทั่วร่างจะแดกไปกว่าครึ่ง ขอเพียงกินยาและพักผ่อนหลายเดือนก็ จะมีพลังชีวิดเด็มเปี่ยมอีกครั้ง
ดังนั้นเขาจึงเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ “ในเมื่อท่านเซียนพูดเช่น
