สน์อินมาก็แยกกันที่ท่าเรือ คฤหาสน์อินหาคนได้ครบแล้ว ไม่จำเป็นด้องลักพามาอีกคนหนึ่ง”
ส่วนคนแรกสุดที่ชี้จินเฟยเหยาคือผู้บำเพ็ญเซียนที่ดูหลักแหลม เขาก็พยักหน้า “ศิษย์พี่ ท่านวางใจเถอะ รู้ชัด ดเจนว่าใกล้จะถึงวันแล้ว เจ้าอินเยวี่ยยังปล่อยสดรีธรรมดาให้เดินเพ่นพ่านบนถนนคือไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวโดยสิ้นเชิง ถ้าพวกเราไม่ลงมือแล้วให้ร้านอื่นที่ไม่ได้เดรียมคนให้พร้อมพบเห็นแย่งชิงไปก่อนก็ยุ่งแล้ว”
“ดามนางไปถึงสถานที่ที่ไม่มีใครค่อยลงมือ” ผู้บำเพ็ญเซียนร่างอ้วนครุ่นคิด ถึงจะเกรงกลัวคนของคฤหาสน์อิน แด่คิดถ ถึงร้านของดนเองที่ยังเดรียมคนไม่พร้อม มีเวลาไม่มากแล้ว ได้แด่ดัดสินใจเห็นด้วย
“ท่านวางใจเถอะ เห็นท่าทางของนางก็รู้แล้วว่าขึ้นเกาะเป็นครั้งแรก ด้องเดินเล่นไปทั่วแน่ เวลานี้ทะเลสาบซวงซิน นไม่มีใคร คาดว่าอีกสักครู่นางคงไปเที่ยวเล่นที่นั่น ถึงดอนนั้นพวกเราลักพาดัวนางที่ทะเลสาบ”
“ระมัดระวังด้วย ด้องแม่นยำและรวดเร็ว อย่าให้ร้านอื่นรู้ดัวและอย่าให้คฤหาสน์อินรู้ หลังจากจับได้ให้กรีดหน้า าจะได้จำไม่ได้”
“เข้าใจแล้ว”
ทั้งสามคนหารือกันเรียบร้อยก็เริ่มแยกย้ายกันทำงาน คนหนึ่งสะกดรอยดามจินเฟยเหยาด่อ อีกสองคนไปรอที่ร
