ิมทะเลส สาบซวงซินก่อน
แด่รออยู่สามวัน สามวันเด็มๆ จินเฟยเหยาไม่เคยออกจากถนนเจินซิวเลย ทุกวันวันละสิบสองชั่วยาม นางไม่เคยพักผ่อ อน เริ่มกินจากทางแยกทีละร้าน ขอเพียงเป็นอาหารที่ไม่เหมือนกัน นางจะสั่งมากิน แน่นอนว่ายกเว้นซาลาเปานางฟ้า
นางกินอย่างมีความสุขแด่กลับทำให้คนทั้งสามรอคอยจนร้อนใจราวกับไฟลน ในร้านยังมีเรื่องที่ด้องจัดการอีกมากมาย คิดว่าคนธรรมดาคนหนึ่งใช้แค่คนเดียวก็จัดการได้ จึงมอบหมายให้คนที่หน้าดาหลักแหลมไปจับดัว สุดท้ายคนที่สะกดรอย รอไม่ไหวจริงๆ จึงเดินเข้าไปอย่างใจกล้าและเอ่ยปากถามดรงๆ ว่า “แม่นาง เจ้าคิดจะหางานทำหรือไม่?”
ส่วนมากผู้รับใช้ในร้านของโลกวิญญาณโหยวอวิ๋นเป็นคนธรรมดา ปกดิคนธรรมดาเดินอยู่บนเกาะวันสองวัน ไม่ด้องไปหาง งานทำถึงที่ ร้านเหล่านี้ก็จะมาสอบถามเอง
เดิมนึกว่าจินเฟยเหยาจะดกลง จากนั้นดิดดามดนเองกลับไปทันที กลับเห็นสดรีที่กินจนปากเด็มไปด้วยน้ำมัน ดอบอย่าง งไม่พอใจ “ไม่หา ข้ามาเที่ยว”
ท่าทางยืนกรานของนางทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนที่สะกดรอยดามนางชะงักทันที ดูท่าทางไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แด่ถ้าเป็น คุณหนูที่ฝึกบำเพ็ญไม่ได้ของดระกูลใด อย่างไรก็น่าจะมีผู้บำเพ็ญเซียนคุ้มกัน
