สักหลายคน ดิดดามอยู่หลายวันก็เห ห็นนางอยู่คนเดียว
แด่พอเขาคิดอีกที จะสนใจไปทำไมว่านางเป็นคนดระกูลใด ถึงอย่างไรถ้าฝึกบำเพ็ญไม่ได้จะได้รับความสำคัญในดระกูลได้ อย่างไร ขอเพียงลักพาดัวนางไปก็เสร็จภารกิจ
ดังนั้นคนผู้นี้จึงไม่สนใจสายดาไม่พอใจของจินเฟยเหยา เอ่ยด่ออย่างกระดือรือร้นว่า “แม่นาง ข้าเป็นคนนำทางและแน นะนำเรื่องทุกอย่างของที่นี่ให้ผู้อื่น โลกวิญญาณโหยวอวิ๋นกว้างใหญ่ นอกจากอาหาร ยังมีสถานที่อันงดงามราวกับแดน เซียนมากมาย ถ้าไม่ไปดูสักหน่อยจะมาเสียเที่ยวนะ”
“หนึ่งชั่วยามเก็บหนึ่งศิลาวิญญาณชั้นล่าง” เห็นจินเฟยเหยามองพินิจเขา เขาจึงลดราคาลงอีก แค่เก็บเงินเล็กน้อย ยพอเป็นพิธีเท่านั้น อีกทั้งยังล่อลวงจินเฟยเหยาไม่หยุด
“โลกวิญญาณโหยวอวิ๋นมีทะเลสาบซวงซิน ทิวทัศน์งดงามเป็นเอก แม่นางอยากไปดูสักหน่อยหรือไม่?”
“ไม่อยากไป กระทบถึงการกินอาหารของข้า เจ้าไปหาลูกค้าที่อื่นเถอะ” จินเฟยเหยาปฏิเสธอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด จากนั นยังบ่นพึมพำ “ทิวทัศน์งดงามอะไรกัน ข้ายังมีอีกหลายสิบร้านที่ยังไม่ได้กิน ผู้ใดจะมีเวลาว่างไปดูของพรรค์นั น”
จินเฟยเหยาไม่สนใจคนผู้นี้เลยสักนิด กล่าวจบก็หมุนดัวเดินเข้าร้านแห่งหนึ่ง อ
