างไร ถึงเอาไปขายในตลาด เนื้อสุกรต้องขายได้ราคาแพงกว่าแน่” จินเฟย ยเหยาโต้เถียงอย่างไม่ยอมแพ้
“กลีบดอกลั่วเสียหนึ่งตำลึง[1]ราคาสามสิบศิลาวิญญาณชั้นบน สุกรลายจุดหนึ่งตัวขนาดร้อยชั่ง ตัวหนึ่งขายได้หนึ่ งร้อยศิลาวิญญาณชั้นกลาง ราคาที่โลกวิญญาณโหยวอวิ๋นยุติธรรมที่สุด ดังนั้นเนื้อมีราคาสู้ดอกไม้ไม่ได้” อินเยวี ยเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มตาหยี
“น่าหงุดหงิดจริงๆ” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูกอีกครั้ง อินเยวี่ยผู้นี้เอ่ยถึงศิลาวิญญาณทั้งวัน ไม่รู้ว่ายาก จนถึงเพียงใดจึงรักเงินทองถึงขั้นนี้ นอกจากเก็บวิญญาณแล้ว หญ้าวิญญาณ ผลไม้วิญญาณ แม้แต่รากไม้ที่ขายได้ศิลาว วิญญาณในโลกวิญญาณเทียนตี้ก็แทบจะเก็บไปหมด วางแผนจนถึงขั้นคิดยิบย่อย ไม่สิ้นเปลืองสิ่งใดเลย ขาดเพียงฝานผิว วดินโลกวิญญาณเทียนตี้สามชุ่นแล้วนำไปเท่านั้น
หันกลับมามองจินเฟยเหยา นอกจากทำลายและกิน ถ้าไม่ใช่สิ่งของที่มีราคาแพงเป็นพิเศษ นางก็ไม่คิดจะเอาไปขาย แต่ละค ครั้งที่เห็นอินเยวี่ยเอาสิ่งของนำกลับไปขาย นางก็บอกว่าเนื่องจากเขาเปิดร้านจึงจัดการสิ่งของเหล่านี้ได้สะดวก กกว่า ตนเองไม่มีร้านขายสิ่งของเหล่านี้ยุ่งยากเกินไปมาอธิบายสาเหตุที่ตนเองสิ้นเปลือง
“รอตากแดดแ
