ห้งแล้ว ข้าจะชงให้เจ้าดื่มถ้วยหนึ่ง” ถึงอินเยวี่ยจะละโมบสมบัติ แต่กลับใจกว้างเกินคาด ตลอดทางให้จิน นเฟยเหยากินอาหารแปลกประหลาดหายากจำนวนไม่น้อย
ได้ยินว่ามีอาหารพร้อมทาน จินเฟยเหยาก็หัวเราะหึๆ โยนความไม่พอใจทิ้งไปและติดตามเขาขึ้นไปบนยอดเขาอย่างร่าเริ ง
การสู้รบวุ่นวายในหลายปีนี้ทำให้เผ่ามนุษย์ของโลกวิญญาณเทียนตี้จิตใจตึงเครียด เห็นคนสองคนเดินขึ้นเส้นทางภ ภูเขาก็หวาดกลัวจนปิดประตูคฤหาสน์ องครักษ์ที่เลี้ยงไว้ในจวนก็วิ่งออกมา เห็นคนทั้งสองเดินขึ้นมาจากบนบันไดศ ศิลาก็ตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
จินเฟยเหยาติดตามอยู่ด้านข้างอินเยวี่ยมองเห็นประตูใหญ่ของคฤหาสน์แต่ไกล ตรงประตูใหญ่ยังมีองครักษ์ที่มีพลัง การบำเพ็ญเพียรหลายสิบคน
ทันใดนั้น พั่งจื่อก็ร้องอ๊บ จินเฟยเหยากระโดดถอยหลัง กลิ้งตัวลงบนบันไดศิลาหลายร้อยขั้นทันที
“เจ้าคนสารเลว ไม่บอกก่อนสักคำ เกือบจะติดกับแล้ว” จินเฟยเหยาร้องอย่างหวาดกลัวไม่หาย ถลึงตาใส่เงาร่างด้านหลังข ของอินเยวี่ยอย่างเดือดดาล
อินเยวี่ยไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่กางร่มสีขาวเดินไปคฤหาสน์ช้าๆ ดังเดิม
“ที่นี่คือคฤหาสน์อีกแห่งหนึ่งของจวนอ๋องฝู พวกเจ้ารีบไปจากที่นี่เสีย!” องครักษ์ตะโกนเสียง
