ดัง เพื่อหลีกเลี่ยง การสู้รบ ท่านอ๋องจึงหลบหนีมาคฤหาสน์กลางภูเขาลึกแห่งนี้ คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะมีคนที่ไม่รู้จักมา น่าสงสัยจริงๆ
ในเวลานี้เอง กระดิ่งมือในมือของอินเยวี่ยพลันดังขึ้น เห็นองครักษ์เหล่านั้นล้มลงบนพื้นทีละคน พอมองดูอย่าง งละเอียด ทุกคนล้วนสีหน้าเขียวคล้ำโลหิตไหลออกจากองคาพยพทั้งห้าและขาดใจตายไป เขายืนอยู่นอกคฤหาสน์เช่นนี้ ขยับ บร่มออกไปนิดหนึ่งมองดูท้องนภา จากนั้นพึมพำกับตนเองว่า “แสงอาทิตย์เจิดจ้าขนาดนี้ ร้อนจริงๆ”
ยืนอยู่ประมาณสามเค่อ เขาก็หันหน้ามาตะโกนว่า “มาเถอะ เสร็จเรื่องแล้ว”
“พั่งจื่อ ไปได้แล้วใช่หรือไม่” จินเฟยเหยาถามพั่งจื่อที่อยู่ในอกอย่างไม่วางใจ พั่งจื่อเหลียวซ้ายแลขวา หลังจาก กฟังก็ตอบรับคำหนึ่ง จินเฟยเหยาได้รับการยืนยันจากมันจึงเดินขึ้นไปอย่างวางใจ
จินเฟยเหยาผลักประตูใหญ่ของคฤหาสน์ให้เปิดออกเห็นภายในเรือนมีคนนอนอยู่ไม่น้อย คนที่อยู่นอกสุดคือองครักษ์ ส่วนที่นอนอยู่ตรงกลางทั้งหมดคือสตรีในตระกูลและหลายคนที่ดูเหมือนคุณชายว่างงาน พวกเขามีโลหิตไหลจากห้าทวาร ใบหน้าเป็นสีเขียวคล้ำและเสียชีวิตแล้วทั้งหมด
นางเคยเห็นภาพนี้มาหลายครั้ง แต่ไม่ว่ากี่ครั้งจินเฟยเหยาก็รู้สึกหว
