องสหายเซีย ยนจินไวต่อกลิ่นนี่นา รบกวนเจ้าดมดูหน่อยว่าที่ใดมีกลิ่นหอมของดอกไม้” อินเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองบนภูเขา รูปลั กษณ์ของภูเขาที่นี่ไม่น่าจะมีสถานที่ที่มีทะเลสาบ โอกาสที่จะอยู่ในคฤหาสน์มีมากกว่า
“ข้าไม่ใช่สุนัขเสียหน่อย” จินเฟยเหยาตอบอย่างไม่พอใจแต่ยังใช้จมูกดมกลิ่น ได้กลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ จริงๆ ด้วย นางไม่รู้สึกสนใจกลิ่นแบบนี้เลยสักนิด พวกผักผลไม้นางชอบกินแค่ผลไม้ อยากอื่นไม่ถูกรสนิยม
“ทางนั้น” จินเฟยเหยาหันหน้าไปทางกลิ่นหอมดอกไม้เดินนำอินเยวี่ยไปที่สวนด้านหลัง ระหว่างทางพบซากศพของบ่าวไพร่ หญิงรับใช้อย่างต่อเนื่อง กระดิ่งเก็บวิญญาณในมืออินเยวี่ยกลับส่งเสียงดังไม่หยุด ได้วิญญาณไปอีกจำนวนไม่น้อย
เดินไปถึงสวนด้านข้าง สระน้ำพุร้อนที่เคยถูกซ่อมแซมแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ในสระมีต้นไม้โบราณสูงเท่า สามตัวคน มีดอกเล็กๆ สีขาวนับร้อยดอกเบ่งบานบนต้นส่งกลิ่นหอมจางๆ
จินเฟยเหยาลูบคาง มองต้นไม้โบราณอันงดงามต้นนี้อย่างไม่สนใจ วิ่งมาตั้งไกลก็เพื่อสิ่งนี้ ส่วนอินเยวี่ยนำผ ผ้าโปร่งสีดำผืนหนึ่งออกมาโยนไปบนต้นลั่วเสีย ผ้าโปร่งสีดำขยายใหญ่ปกคลุมต้นลั่วเสียเอาไว้ภายในทั้งหมด จากน นั้นเห็นผ้าโปร่งสี
