ดำร่วงหล่นต้นลั่วเสียก็หายไปทั้งดอกทั้งราก ส่วนผ้าโปร่งสีดำลอยกลับมาอยู่ในมือเขา การ รขโมยสิ่งของก็ถือว่าจบลง
ดีจริงๆ…
จินเฟยเหยามองผ้าโปร่งสีดำชิ้นนั้นอย่างชื่นชม จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่านี่คือสิ่งใด รู้เพียงว่าเมื่อเจอ อสิ่งของที่ไม่สะดวกจะขนย้าย พออินเยวี่ยโยนผ้าโปร่งผืนนี้ก็สามารถเคลื่อนย้ายสิ่งของทั้งหมดไปได้ แถมไม่ต้องขุ ดเองด้วย
“ไปเถอะ ยังมีสถานที่ต้องไปอีกแห่ง ที่นั่นมีมันหวานแสนอร่อย แค่ทำให้สุกก็หวานจนเจ้าอยากจะกลืนลิ้นลงไปด้วย ” อินเยวี่ยเก็บผ้าโปร่งสีดำแล้วเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
“มาลูกไม้นี้อีกแล้ว คิดจะฆ่าคนอีกกลุ่มหนึ่งเพื่อมันหวานไม่กี่ผลใช่หรือไม่ นอกจากของเย็นๆ พวกนี้ เจ้าคงมิใช ช่ไม่กินอะไรเลยหรอกนะ ทำไมต้องไปสังหารคนปล้นชิงสิ่งของอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้ด้วย ครั้งที่แล้วก็เพื่อผักกา าดขาวสุ่ยเยวี่ยหนึ่งหมู่ เจ้าถึงกับวางยาพิษคนนับหมื่นในเมืองตายหมด คงไม่ได้ใช้ข้ออ้างว่าค้นหาอาหารเลิศรสพ พาข้าไปสังหารคนไปทั่วเพื่อนำวิญญาณมาให้เจ้าหรอกนะ” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่พอใจ
ถึงอินเยวี่ยจะเคยบอกว่า ผู้บำเพ็ญเซียนที่ชอบสนุกสนานมีไม่น้อย สามารถขายสิ่งของเหล่านี้ได้ในราคาสูง แต่
