่ร้อนมาก!”
“ไม่คืน ข้าจะให้หน้าขาวๆ ของเจ้าตากแดดจนกลายเป็นหน้าดำๆ”
“อย่าอาละวาดสิ”
คนทั้งสองฉุดดึงกันอยู่บนกองซากศพ จนกระทั่งจินเฟยเหยาดีใจจนเหลิงเหยียบลงบนซากศพศพหนึ่ง ล้มหน้ากระแทกบน นพื้น ร่มในมือลอยออกไปการโต้เถียงครั้งนี้จึงหยุดลง
อินเยวี่ยเก็บร่มขึ้นมากางใหม่จากนั้นเอ่ยยิ้มๆ “การแลกเปลี่ยนระหว่างพวกเราสองคนเจ้าเป็นคนยินยอมเอง ตอนนี้ก กลับมาพัวพันข้าไม่เหมือนการกระทำของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ นี่ให้เจ้า ถือว่าข้าชดเชย” ระหว่างที่เอ่ยใน นมือของเขาก็มีขวดแก้วใบหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วโยนมาให้
จินเฟยเหยารับมาดู เป็นมุกกลมโปร่งใสเต็มขวด นางมองแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย “นี่คือสิ่งใด กินได้หรือไม่?”
“ผลน้ำค้างแข็ง ข้าเด็ดมาจากหลังภูเขาที่สำนัก ให้เจ้าลองชิมความสดใหม่” อินเยวี่ยหรี่ตาเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
“เด็ดมาจากหลังภูเขา พอฟังก็รู้ว่าเป็นผลไม้ป่าริมทาง ต้องไม่อร่อยแน่” จินเฟยเหยาเปิดขวดแก้ว ไอเย็นลอยออ อกมา พอผลน้ำค้างแข็งร่วงลงในมือก็มีความรู้สึกเหมือนมุกน้ำแข็งร่วงลงบนฝ่ามือทันที
อินเยวี่ยก็นำออกมาอีกขวดและเทใส่ปากอย่างสง่างาม “ข้ากลัวร้อน ดังนั้นจึงชอบพกผลน้ำค้างแข็งเดินไปกินไป
