เจ้า าชอบกินอาหารมิใช่หรือ พอดีแบ่งให้เจ้าส่วนหนึ่ง”
จินเฟยเหยาจ้องมองแล้วโยนใส่ปากหนึ่งเม็ด รสเย็นถูกปากจริงๆ ทั้งยังเปรี้ยวอมหวาน เพียงแต่เนื้อสัมผัสแข็งกระ ะด้างเกินไปราวกับกินก้อนน้ำแข็ง
จินเฟยเหยาให้พั่งจื่อกินหนึ่งเม็ด นางอมผลน้ำค้างแข็งเอ่ยเสียงอู้อี้ “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร? เหตุใดเสียงขอ องเจ้าจึงไม่เหมือนตอนอยู่ในคฤหาสน์อิน แม้แต่พลังการบำเพ็ญเพียรก็ดูไม่ออก”
“น้ำเสียงสามารถปลอมแปลงได้ พลังบำเพ็ญเพียรก็เช่นเดียวกัน” อินเยวี่ยไม่ได้ตอบเรื่องพลังบำเพ็ญเพียรโดยตรง ทว่า ากลับเอ่ยอย่างอ่อนโยนสนิทสนม “ถ้าข้าบอกว่าข้ามาหาเจ้า เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
“ไม่เชื่อหรอก คุยโวให้ใครฟังกัน พวกเราไม่ได้เป็นญาติหรือสหายกันเสียหน่อย ในอดีตไร้ความเคียดแค้น วันหน้าไร้ ความขุ่นเคือง เจ้าจะมาหาข้าทำไม” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ คนโง่งมจึงเชื่อคำพูดเช ช่นนี้
อินเยวี่ยยิ้ม “ข้าเปิดร้านค้ามิใช่หรือ? ได้ยินว่าที่นี่เกิดการสู้รบ ดังนั้นข้าจึงมาซื้อสินค้า คิดไม่ถึงว่าจ จะได้พบสหายเซียนจิน”
“ซื้อสินค้า? สถานที่ยากจนแบบนี้จะมีสินค้าอะไรให้ซื้อ ถ้าเจ้าสะดวกบอกข้าหน่อยได้หรือไม่ เจ้าเคยพบข้าก่อนเจอ ก
