ันที่คฤหาสน์อินเยวี่ยหรือไม่ ถ้าไม่เคยพบ เหตุใดเจ้าจึงรู้จักชื่อของข้าและรู้เรื่องเทาเที่ย” จินเฟยเหยากะพร ริบตาเอ่ยถาม
อินเยวี่ยยิ้มและเริ่มเล่า ที่แท้เขามาเก็บวิญญาณ ที่นี่เกิดการสู้รบ คนที่ตายมีจำนวนมาก เหมาะจะเก็บวิญญาณที สุด เขารักทรัพย์สินเงินทองเป็นชีวิตจิตใจจะปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไปได้อย่างไร ย่อมต้องพกกระดิ่งเก็บวิญญาณมา
สร้อยข้อมือที่มีกระดิ่งเล็กๆ แขวนเต็มไปหมดบนฝ่ามือคือกระดิ่งเก็บวิญญาณ จินเฟยเหยานึกว่าดังตอนย่างก้าว ที่แ แท้ถึงไม่ขยับ กระดิ่งก็สั่นเองอย่างต่อเนื่อง
สำหรับปัญหาที่เหตุใดอินเยวี่ยจึงรู้จักชื่อของจินเฟยเหยาและรู้ว่านางเป็นร่างเทาเที่ย อินเยวี่ยเพียงยิ้ม น้อยๆ ชี้ไปที่ดวงตาของตนเองและไม่ได้เอ่ยอะไรมาก
จินเฟยเหยารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง พูดจนถึงขั้นนี้แล้ว บอกมาตรงๆ ว่าดวงตาหยินหยางมีความสามารถพิเศษอะไรก็ได้ พูดถึงตอนสำคัญยังหยุดทำท่าลึกลับให้คนร้อนใจอีก
นางแค่เคยได้ยินว่าดวงตาหยินหยางลึกลับเป็นพิเศษจนทำให้คนไม่อยากจะเชื่อ ว่ากันว่าคนที่มีดวงตาหยินหยางสามา ารถมองเห็นถึงความเป็นความตายของคนได้ทั้งยังมีโชคดีและลาภยศชั่วชีวิต นี่เป็นเรื่องที่จินเฟยเหยาได้ยินจากคนธ ธรรมดา
