ในจวนสมัยเด็กๆ ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนล้วนฝืนลิขิตฟ้าฝึกบำเพ็ญเพื่อให้มีอายุยืนยาว มองทะลุความเป็นความตายแ และมีโชคดีอะไรกันน่าขำจริงๆ
แต่ตอนนี้เห็นดวงตาคู่นั้นของอินเยวี่ย นางก็รู้สึกลังเลอยู่บ้าง หรือว่าดวงตาหยินหยางสามารถมองทะลุเรื่อง เหล่านี้ได้จริงๆ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงถูมือเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าสหายเซียนอินจะช่วยดูให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ ว่าข้าจะอยู่ได้นานเพียงใดและเมื่อใดจะร่ำรวย ข้ารู้สึกว่าข้ายากจนอย่างยิ่ง”
อินเยวี่ยตะลึงงันและยิ้มแย้มทันที “สหายเซียนจิน ข้าไม่ใช่หมอดูสักหน่อย จะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะร่ำรวยเมื่อใด ถ้าข้ารู้ ข้ายังต้องเปิดร้านหาศิลาวิญญาณทุกวันหรือ? สำหรับอายุขัยของสหายเซียนจิน เจ้ารู้กระจ่างกว่าข้าอี ก”
“ที่ข้าถามคือข้าจะได้เลื่อนเป็นขั้นแปลงจิต ขั้นผสานร่าง และขั้นสู่สวรรค์ได้หรือไม่ ข้ารู้อายุขัยในตอนนี้ ดี” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ ตนเองมีอายุขัยมากกว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่เผ่ามนุษย์ธรรมดาห้าร้อยปี หากม มิใช่เจ้าโง่พวกนั้นแทงซูโม่โม่ตาย ยังมีอายุขัยเพิ่มอีกสี่พันปี
อินเยวี่ยมองจินเฟยเหยาอย่างมีเมตตา “สหายเซียนจิน เจ้าจะเลื่อนขั้นได้หรือไม่ก็ต้องดูที่ตัวเจ้าเอง ข
