ญญาณลงในร่างของซูโม่โม่ยื้อชีวิตไว้ไม่ให้นางตาย
ซูโม่โม่ได้แต่อยู่ในอ้อมอกนางและเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง “ท่านเซียน…ข้าไม่ไหวแล้ว ท่านอย่าสิ้นเปลืองพลังวิญญาณอีกเลย ข้าแค่คิดจะกล่าวกับราชันภูติไม่กี่ประโยค ท่านรีบ...ส่งข้ากลับไป”
“เจ้าอย่าพูด เดี๋ยวก็ถึงแล้ว!” จินเฟยเหยาพูดอย่างเฉียบขาด ราชันภูติอะไรนั่นถูกนางโยนทิ้งไว้นอกสมอง
จินเฟยเหยาพุ่งเข้ามาในสวนและตรงไปยังต้นผลโสม นางมาถึงใต้ต้นผลโสมก็รีบปลุกซูโม่โม่ที่หมดสติ “เจ้ารีบตื่นเร็วเข้า ตื่นสิ”
“ท่านเซียน…” ซูโม่โม่ลืมตาขึ้นอย่างกินแรงเอ่ยอย่างขมขื่นช้าๆ “ข้าเป็นแบบนี้แล้ว…ท่านอย่ารั้งข้าไว้ที่นี่เลย ข้าหมดทางเยียวยาแล้ว”
คิดไม่ถึงว่า จินเฟยเหยากลับดึงมือนางมาแนบบนม่านแสงป้องกันบนต้นผลโสมและเอ่ยอย่างร้อนใจ “เร็ว รีบนำผลโสมทั้งหมดออกมา เจ้าต้องอดทนไว้ ถ้ายังไม่นำผลไม้ออกมาจะตายไม่ได้!”
“…” ซูโม่โม่มองนางอย่างตะลึงงัน มีคำสั่งเสียเต็มไปหมดแต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
“จริงสิ ข้ายังมียาคืนชีพกลับสวรรค์ เจ้ารอเดี๋ยวนะ ข้าจะเอาให้กิน!” จินเฟยเหยาตัดสินใจเสี่ยงเพื่อผลโสม จะให้ซูโม่โม่ตายก่อนนำผลโสมออกมาไม่ได้
นางรีบนำยาคืนชีพกลับสวรรค์ออกมา กำลัง
