คิดจะป้อนให้ซูโม่โม่กินก็เห็นนางค่อยๆ หลับตาลง ศีรษะเอียงพับ มือที่วางบนม่านแสงร่วงลงมาในพริบตา ไม่ได้เอาผลโสมออกมาแม้แต่ครึ่งผลก็ขาดใจตายไป
จากนั้นต้นผลโสมที่มีปราณเซียนคุกคามคนเบื้องหน้าจินเฟยเหยาเริ่มแห้งเหี่ยว ใบไม้ที่มีลวดลายสีเงินหดลีบ ผลโสมสีชมพูเน่าเสีย ลำต้นเปลี่ยนเป็นสีเทาดำ ทุกอย่างถดถอยอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตานาง
สุดท้าย ม่านป้องกันแตกสลาย ต้นผลโสมกลายเป็นธุลีสีดำกระจายเต็มหน้านางและล่องลอยอยู่ในอากาศ จินเฟยเหยามองธุลีสีดำทั่วท้องนภาอย่างโง่งมยังโอบกอดซูโม่โม่ที่สิ้นใจไว้ในอ้อมอก กลิ่นหอมหวานของผลไม้บนร่างซูโม่โม่ค่อยๆ จางลง สุดท้ายก็ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
“อ๊า!” จินเฟยเหยาวางซูโม่โม่ลงแล้วคำรามลั่นใส่เถ้าธุลีที่ล่องลอย ร่างมีปราณสีดำพลุ่งขึ้นมาและกลายร่างเป็นเทาเที่ยในพริบตา นางยกกรงเล็บขึ้นโจมตีสิ่งก่อสร้างรอบด้าน ตำหนักวั่นโซ่วถูกบดขยี้จนกลายเป็นเศษซาก ทำลายวังวั่นโซ่วเสร็จ นางหันหน้าวิ่งตะบึงไปทางตำหนักใหญ่ทันที
เวลานี้ราชันภูติกำลังต่อสู้กับพวกองค์ชาย สำหรับเขา การตายของซูโม่โม่คือการโยนหินก้อนเล็กๆ ลงในทะเลสาบ ไม่มีผลกระทบอะไรมากนัก ตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลาเหลือพอจะไปสนใจซูโม่โม
