ิดว่าตนเองถูกต้อง ดังนั้นจึงทำให้ยากจนขนาดนี้ เรื่องคาถาก็ไม่ต้องขอบคุณ ข้าเพียงทำเพื่อข้อแลกเปลี่ยนกับองค์หญิงผิงอัน” จินเฟยเหยายิ้มจางๆ
“เป็นวีรบุรุษจริงๆ ด้วย! ความห้าวหาญเทียมฟ้า” ราชันภูติชื่นชมในใจ
จินเฟยเหยายิ้มอย่างขัดเขิน “ไม่หรอก เจ้าชมเกินไป”
สายตาของนางหยุดอยู่บนแผ่นหลังของราชันภูติมาตลอด ในห้องขังไม่มีกระจก ราชันภูติมองไม่เห็นลักษณะของแผ่นหลังหลังจากกำจัดคาถา รู้แค่ว่าปราณมารของตนเองกลับมาแล้ว เรื่องนี้เพียงพอจะทำให้เขายินดีอย่างยิ่ง แต่จินเฟยเหยารู้สึกว่า ถ้าเขารู้ว่าบนแผ่นหลังของตนเองมีลักษณะอย่างไร ต้องไม่ขอบคุณนางแน่
แต่ถึงอย่างไรราชันภูติมองไม่เห็น จินเฟยเหยาไม่คิดจะเอ่ยถึง ถือว่าไม่รู้แล้วกัน รอจนเขามีเวลาว่างมาเห็น ตนเองก็ไปจากโลกวิญญาณเทียนตี้นานแล้ว
“มาแล้ว”
พลันมีคนนับร้อยพุ่งขึ้นมาบนลานประลอง ทั้งหมดมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวม แต่ละคนล้วนสวมชุดเกราะสีเงิน ฝีเท้าพร้อมเพรียง พอเห็นก็รู้ว่าเป็นทหารในกองทัพที่ถูกฝึกมาอย่างดี ขั้นกำเนิดใหม่เป็นแม่ทัพ ขั้นหลอมรวมเกรงว่าคงเป็นนายทหาร
จินเฟยเหยามองแล้วกัดนิ้วคำนวณ ตามที่ราชันภูติเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ ร้อยปีก่อนกองทั
