พในกำมือขององค์ชายใหญ่มีทั้งหมดสองหมื่นคน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมร้อยกว่าคนนี้น่าจะเป็นนายทหารขั้นหลอมรวมทั้งหมดในกำมือของเขา
สองหมื่นคน ตอนจินเฟยเหยาได้ยินมุมปากก็กระตุก คนน้อยนิดแค่นี้ยังกล้าเรียกว่ากองทัพ โลกวิญญาณเป่ยเฉินสู้รบกันทีตายไปตั้งแสนกว่าคน ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น วิญญาณผู้บำเพ็ญเซียนธรรมดาสองหมื่นดวง ยังไม่เพียงพอจะแลกเปลี่ยนในคฤหาสน์อินสักครั้งเลย
“ท่าทางครั้งนี้องค์ชายใหญ่จะไม่ตายไม่เลิกรา เรียกทหารกล้าในมือมาหมด” ความอหังการของราชันภูติแผ่กระจายออกมา จ้องมองนายทหารขั้นหลอมรวมเหล่านั้นอย่างพร้อมจะเผชิญหน้า
จินเฟยเหยาเห็นท่าทางจริงจังของราชันภูติก็นั่งยองๆ อย่างหมดวาจา รู้สึกสลดใจอย่างยิ่ง เพราะเหตุใดอยู่ในโลกวิญญาณนี้ตนเองจึงมีความรู้สึกเหมือนอันธพาลกำลังมองดูกลุ่มเด็กน้อยตีกันเพื่อผลไม้รสเปรี้ยวไม่กี่ลูก ส่วนตนเองเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถต่อยพวกเขาให้ร้องไห้หาบิดามารดาได้ทุกเมื่อ
“ฮึ ตอนนี้คิดจะคุกเข่าขอความเมตตาก็สายไปแล้ว ถึงเจ้าคิดจะประจบให้ข้าเบิกบานใจ ขอร้องให้ข้าไว้ชีวิตเจ้า ก็เปลืองแรงเปล่า” องค์ชายใหญ่สวมเกราะรบลวดลายมังกรของเขา ด้านหลังแบกคันธนูเก้ามังกรเทวะ เดิน
