เอ่ยกับราชันภูติ “เจ้าก็เหมือนดอกไม้ป่าดอกนี้ ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี อย่ารนหาที่ตายง่ายๆ องค์หญิงยังรอเจ้าอยู่นะ เผ่าของเจ้าก็กำลังรอเจ้าอยู่ ขนาดดอกไม้ยังพยายามมีชีวิตอยู่ เจ้าจะแพ้ดอกไม้ป่าดอกนี้ไม่ได้นะ”
ราชันภูติมีเสียงดังวิ้งๆ ในหู รู้สึกว่าในใจมีบางอย่างขาดผึงร่วงลงบนพื้นและถูกคนเหยียบย่ำเป็นชิ้นๆ เขาพลันเงยหน้าขึ้นคำรามเสียงดัง ยกขวานยักษ์พุ่งเข้าใส่ฝูงงูและฟาดฟันงูภูติเหล่านั้นอย่างสุดชีวิต ถ้าไม่ฟันงูพวกนี้ เขารู้สึกว่าจะควบคุมความอยากฟันคนร่วมเผ่าที่น่าชังผู้นี้ให้ตายไม่ได้
“จริงๆ เลย แค่กินงูของเจ้าไม่กี่ตัว จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตแบบนี้ด้วยหรือ?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างประหลาดใจ รู้สึกว่าราชันภูติคนนี้นิสัยเป็นเด็กๆ เกินไป ไม่ใช่ของดีอะไรเสียหน่อย ต้องถึงขั้นนี้เลยหรือ
ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม จินเฟยเหยาแค่เด็ดดอกไม้ดอกเดียว พั่งจื่อและราชันภูติที่ราวกับคนบ้าก็สังหารวงเวทอสรพิษจนเกลี้ยง พั่งจื่อกินแต่งูมีชีวิต นอกจากบรรดางูที่ถูกราชันภูติสังหารกระจายเกลื่อนพื้น งูอื่นๆ อีกหกเจ็ดส่วนล้วนลงท้องของพั่งจื่อ แต่มันไม่พอใจเขาเนื่องจากบนพื้นมีงูที่ถูกราชันภูติฟันเป็นชิ้นๆ หลังจ
