ยาก็กอดอกเอ่ยอย่างไม่พอใจ
พั่งจื่อก็เห็นด้วยเช่นกัน “อ๊บ!”
“เจ้าพูดได้ถูกต้อง พวกเราไม่ไปแย่งชิงอาหารกับเขา จะได้ไม่ทำให้คนนึกว่าพวกเราไม่มีอาหารกิน ฮึ!” ทั้งสองคนหนึ่งร้องตัวหนึ่งรับ หากมิใช่ราชันภูติเข่นฆ่าอยู่ด้านหน้าจนลืมตัว ถ้าให้เขาได้ยินคำพูดแบบนี้ต้องมีเพลิงโทสะเต็มท้องอีกแน่
เดิมทีท่านอ๋องจื้อนึกว่าไม่ต้องให้คนขององค์ชายใหญ่ลงมือเขาก็สามารถทรมานสองคนนี้จนตายได้ แต่คิดไม่ถึงว่าวงเวทอสรพิษที่เขาปล่อยออกไปจะถูกกบสีขาวตัวหนึ่งกินเกลี้ยง สัตว์ปิศาจระดับสูงที่ซื้อมาด้วยราคาสูงลิ่วก็ถูกสังหารทิ้ง แม้แต่ตานสัตว์ปิศาจด้านในก็ถูกสตรีเผ่ามารผู้นั้นเก็บไป ท่านอ๋องจื้อฟังรายงานของลูกน้องก็มีโทสะจนเนื้อร่วงไปหลายชั่ง
“ปล่อย! ปล่อยสัตว์ปิศาจทั้งหมดออกไป! ข้าไม่เชื่อว่าวันนี้จะสังหารทาสชั้นต่ำสองคนนี้ไม่ตาย!” ท่านอ๋องจื้อได้ฟังรายงานก็ตบเตียงแล้วลุกขึ้นยืน ตูม เตียงพังเป็นชิ้นๆ ทันที
ถ้าองค์หญิงผิงอันไม่รับปากว่าจะให้ผลโสมแก่เขาหนึ่งผล เขาคงให้คนสังหารทาสสาวคนนั้นแต่แรก คิดถึงว่าตนเองยังมีอายุขัยอีกหกสิบกว่าปี ก่อนหน้านี้คิดจะได้ผลโสมสักผลจากองค์หญิงผิงอันมาตลอด ตอนนี้มีโอกาสส่งมาให้ฟรีๆ
