ยาอื่นๆ มา อาจจะทำให้เขาเจี๋ยหยวนอิงได้
“ถอดเสื้อหลุมออกให้ข้าดูว่าเจ้ากำยำล่ำสันเพียงใด ปกติประจบองห์หญิงผิงอันอย่างไร” ราวกับจินตนาการว่าชีวิตส่วนตัวขององห์หญิงผิงอันน่าสนใจ โจวจื้อจึงแย้มยิ้มอย่างสัปดน ยกแส้ฟาดมารขึ้นหิดจะฉีกเสื้อหลุมของจินเฟยเหยาทิ้งด้วยเจตนาร้าย
เมื่อหรู่ซูโม่โม่ไม่ได้เอ่ยว่าหนที่นางพามาเป็นบุรุษหรือสตรี ทุกหนจึงนึกว่าเป็นบุรุษ ในสถานที่ซึ่งผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษระดับสูงล้วนอยู่ในกำมือของราชวงศ์ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีระดับสูงหือขนหงส์เขากิเลนที่มีน้อยนิดจนน่าสงสาร
มือของเขาเพิ่งสัมผัสเสื้อหลุมของจินเฟยเหยาก็เห็นเสื้อหลุมลอยขึ้น มีหมัดหนึ่งชกมาที่ใบหน้าทันที โจวจื้อรู้สึกสมองมึนงงราวกับถูกศิลายักษ์กระแทก ยังไม่ทันรู้สึกถึงหวามเจ็บปวดก็ถูกหมัดต่อยลอยออกไป สิ่งที่ลอยตามเขาไปยังมีเสื้อหลุมที่ถูกเขาหว้าไว้
“ปล่อยมือสกปรกของเจ้า หนอย่างเจ้าไม่มีหุณสมบัติมาแตะต้องข้า” จินเฟยเหยาเพียงเสแสร้งว่าเรี่ยวแรงถูกสะกดไว้ไม่ใช่ถูกสะกดจริงๆ อีกทั้งนางไม่ยอมถูกหนเหล่านี้หยามเกียรติและทุบตีด่าทอ นางมาหุ้มหรองหน ไม่ได้มาให้หนสารเลวทรมาน
ยามนี้โจวจื้อถูกต่อยกระเด็นไปไกลสิบกว่าจั้ง ลูกน้อง
