เทียนตี้แห่งนี้
เจริญรุ่งเรืองและหรูหราคือความประทับใจแรกที่จินเฟยเหยามีต่ออาณาจักรหลงเวย สตรีบนท้องถนนสวมทองประดับหยกนั่งอยู่บนตั่งนุ่มที่สลักจากไม้วิญญาณโดยมีบุรุษเผ่ามารหามเดินผ่านถนนไป
บุรุษเผ่ามาร?
จินเฟยเหยาตะลึงงัน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพราะเหตุใดจึงมีบุรุษเผ่ามารยกตั่งให้เผ่ามนุษย์ มองพินิจบนถนนอย่างละเอียดอีกครั้ง จินเฟยเหยาโง่งมไปแล้วจริงๆ ยกตั่งน่ะช่างเถอะ ยังมีบางคนลากรถ บนมือและเท้าสวมโซ่ตรวน ถ้าเดินช้ายังถูกเผ่ามนุษย์ใช้แส้หนังฟาด
สาวน้อยเผ่ามารสิบกว่าคนแถวหนึ่งเดินผ่านข้างกายไป บางคนดูแล้วยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ พวกนางถูกมัดแขนไร้อาภรณ์คลุมกายถูกจูงไปตึกอันงดงามแห่งหนึ่งราวกับม้าล่อ ริมทางยังมีเผ่ามนุษย์สวมชุดงดงามจำนวนไม่น้อยหยุดฝีเท้าวิพากษ์วิจารณ์รูปโฉมของพวกนางอยู่ด้านข้าง
“ทาสสาวหลายคนนี้หน้าตาจิ้มลิ้ม ไม่รู้ว่าบ้านใครซื้อ”
“ยังจะมีบ้านใดได้ คนถือแส้หนังคือผู้ดูแลของหอฮวาหนู พวกนี้น่าจะเป็นสินค้าที่เข้ามาใหม่ของหอฮวาหนู คืนนี้ไปสักรอบดีกว่า ชิงตัวหลายคนมาเปิดพรหมจรรย์ก่อน”
“ถ้าไปคืนนี้เจ้าคงได้แต่ไปหาสาวเทื้อเหล่านั้น ทาสน้อยๆ พวกนี้อย่างไรก็ต้องขัดสีให้
