สะอาดและฝึกสอนสักหน่อย หอฮวาหนูต้องขึ้นป้ายขายราคาสูงแน่ ถึงตอนนั้นค่อยไปก็ยังไม่สาย”
“ฝึกสอนแล้วก็ไม่สนุกสิ ม้าป่าเช่นนี้จึงมีรสชาติ”
“ฮ่าๆๆ พี่หลิวช่างเล่นจริงๆ”
จินเฟยเหยายืนอยู่ไม่ไกลนัก มองบุรุษเผ่ามนุษย์สองคนชี้มือชี้ไม้ไปทางทาสสาว เห็นบรรดาทาสสาวเดินไปไกลแล้ว บุรุษสองคนนี้จึงเตรียมหมุนตัวจากไป จินเฟยเหยาแอบตวาดเบาๆ “พั่งจื่อ ฆ่าพวกเขาสองคน”
พั่งจื่อกำลังนั่งอยู่บนไหล่นาง ตวัดลิ้นออกไปโจมตีสองคนนั้นอย่างรวดเร็ว มีเสียงดังปุ๊สองครั้งตามด้วยเสียงอู้อี้ ร่างของคนทั้งสองชะงัก ทรวงอกปรากฏรูขนาดใหญ่ในพริบตา โลหิตสดไหลออกมาจากในนั้นไม่หยุด
“อ๊า! ฆ่าคนตายแล้ว!” มีคนบนถนนพบเห็นความผิดปกติ เห็นตรงหัวใจของคนทั้งสองว่างเปล่า หัวใจหายไปโดยไร้ร่องรอย
คนทั้งสองล้มลงกับพื้น รอบด้านมีคนจำนวนไม่น้อยมาล้อมวงดูความครึกครื้นทันที บรรดาสาวงามตกใจจนหน้าถอดสี คนที่ตกใจจนขลาดเขลากลัวเกิดเรื่องเดือดร้อนรีบหลบเลี่ยงไป
“พั่งจื่อ ขยะแบบนี้ไม่อร่อย” จินเฟยเหยาเดินออกจากถนนสายนั้นแล้ว รังเกียจว่าพั่งจื่อกินขยะ
“อ๊บ”
ในยามนี้เอง ทางวังหลวงมีเสียงระฆังดังมา เสียงดังแต่ละครั้งสั่นสะเทือนสองหูจนชาหนึบราวกับแนบตรงข้าง
