หูแล้วตี
คนบนท้องถนนต่างหยุดฝีเท้า มองทางวังหลวงอย่างตกตะลึงและพากันวิพากษ์วิจารณ์ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดระฆังเทียนเวยจึงดังขึ้น?”
“ไม่รู้สิ ยามที่มีเชื้อพระวงศ์สิ้นพระชนม์จึงตีระฆังเทียนเวย หรือว่ามีเชื้อพระวงศ์สิ้นพระชนม์?”
“เป็นไปไม่ได้ ฝ่าบาทและบรรดาองค์ชายองค์หญิงในตอนนี้แต่ละคนอายุยังน้อย กำลังอยู่ในวัยหนุ่มสาว จะสิ้นพระชนม์ได้อย่างไร”
“เอ๋ รีบดูเร็ว มีรถมังกรออกมาจากในวัง!”
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมอง ในวังหลวงมีรถขนาดเล็กสีทองเหาะออกมาคันหนึ่ง บนรถที่ตกแต่งอย่างงดงามห้อยพวงมุก ส่วนด้านหน้ารถมีคนตัวเล็กๆ สูงสิบกว่าเซนติเมตร สวมชุดและหมวกสีเหลือง หน้าตาอัปลักษณ์อย่างยิ่ง มันขับรถเล็กๆ คันนั้นที่ไม่มีสัตว์ภูติใดๆ ลาก พาผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมขี่สัตว์เทียนเจี่ยวกลุ่มหนึ่งเหาะผ่านเหนือเมืองหลวงไปยังแท่นประหารเซียนด้วยท่าทางดุร้ายหมายขวัญ
กลุ่มคนบนถนนเห็นรถคันนี้ทุกคนล้วนคุกเข่าลงและไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ปากร้องว่าองค์ชายทรงพระเจริญพันปี
“ชิ่งจี้[1]ลากรถ น่าเกรงขามอย่างยิ่ง องค์ชาย…นั่นคือองค์ชายหนึ่งในนั้นหรือ?” จินเฟยเหยายืนตัวตรง ถึงอย่างไรนางยังซ่อนกายอยู่ ถึงไม่คุกเข่าก็ไม่มีใครเห