ห็นไม่ชัดก็ถูกโจมตีลอยไป
จินเฟยเหยาเดินหลบคมมีดประหารเซียนไปนั่งอยู่ข้างแท่นประหารเซียน พลังวิญญาณถูกสะกดไว้ครึ่งชั่วยาม นั่งมองพั่งจื่ออัดคนก็พอ “สัตว์ภูติขั้นเจ็ดทุบตีคนขั้นสร้างฐานขั้นฝึกปราณ นี่โหดร้ายเกินไป มีขั้นหลอมรวมคนหนึ่งมาจึงน่าสนุก”
จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ เอียงศีรษะตั้งใจมองพั่งจื่อใช้ฝ่ามือตบคนกลุ่มนี้ลอยไป ที่เลือกหลี่รุ่ยเพราะมีเหตุผล พลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่าเรื่องที่รู้ก็จะมากกว่า
หลี่รุ่ยเห็นท่าไม่ดีกำลังคิดจะหนีก็ถูกพั่งจื่อพุ่งมาใช้หมัดต่อยจนจมลงไปในดินสามชุ่น นี่ยังเพื่อเหลือชีวิตไว้จึงออมมือ ไม่เช่นนั้นฝ่ามือเดียวก็เอาชีวิตของเขาได้
จากนั้นพั่งจื่อก็ไล่สังหารผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ คนขั้นฝึกปราณถูกมันใช้ฝ่ามือตบลอยไปทีละคนราวกับตบแมลงวัน
ในเวลานี้เอง หลี่รุ่ยก็ดิ้นรนลุกจากพื้น บังเกิดจิตปณิธาน ในเมื่อสู้สัตว์ภูติขั้นเจ็ดไม่ได้ ตอนนี้เจ้านายของมันเป็นเพียงคนธรรมดาที่ใช้พลังการบำเพ็ญเพียรไม่ได้ เอาชีวิตของนางง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ ขอเพียงควบคุมนางได้ สัตว์ภูติตัวนี้คงไม่กล้าเคลื่อนไหววุ่นวาย
เพื่อเอาชีวิตรอดและสร้างความดีความชอบ หลี่รุ่ยเหินร่างขึ้นพุ่ง
