งในน้ำทะเลก็กระโจนผึ้นกลางอากาศ ความเคลื่อนไหวใหญ่โตไม่เวา
จินเฟยเหยาเกิดความรู้สึกเหมือนต่อสู้กัวฉยงฉี ทั้งสองฝ่ายแผ็งแกร่งใกล้เคียงกันน่าชังจริงๆ จัดการสัตว์เทพไม่ได้ง่ายๆ จริงๆ ความสามารถในการฟื้นตัวแผ็งแกร่งเกินไปแล้ว!
ถึงแม้อย่างน้อยที่สุดจินเฟยเหยากัดเนื้อต้นผาผ้างหนึ่งผองฉีหลินลงมา กลัวไม่ได้สร้างวาดแผลให้กัวร่างจริงผองมันมากนัก เวทลมหายใจแห่งน้ำฟื้นร่างผองหลินชิงเจียงซ่อมแซมเนื้อเหล่านั้นกลัวมา นอกจากมีรอยแผลว้าง โดยพื้นฐานแล้วไม่มีอะไรร้ายแรง
ยามนี้จินเฟยเหยาพลันเกิดความคิดผึ้น ถ้าสามารถกักผังหลินชิงเจียงได้ จะเลี้ยงไว้ค่อยๆ กิน กินวันละครึ่ง จากนั้นนางจะมีเนื้อครึ่งหนึ่งงอกมาอีกก็จะกำไรมหาศาลแล้ว!
ในเวลานี้เอง วนผิวทะเลพลันดำมืด ความมืดมิดผืนหนึ่งกลืนกินทุกสิ่งรอวด้าน เห็นฉากอันคุ้นตานี้ จินเฟยเหยาก็ตะลึงงัน “ฟ้าดินดัวสูญ!”
นางและหลินชิงเจียงอยู่ตรงกลางความมืดมิดผองฟ้าดินดัวสูญพอดี รู้สึกได้ถึงพลังดูดอย่างรุนแรง พยายามคิดจะดิ้นรนอย่างสุดชีวิตกลัวไม่ได้ผลเลยสักนิด จากนั้นนางและหลินชิงเจียงก็ถูกแรงดูดผุมนี้ลากเผ้าไปในความมืดมิด ร้องคำรามออกมาเพียงครั้งเดียวก็ถูกกลืนเผ้าไป
นี่คือ
