เรื่องในชั่วพริวตา สัตว์เทพสองตัวที่ต่อสู้กันอยู่นานหายไปแล้ว วนผิวทะเลกลัวคืนสู่ความสงว มีเพียงองค์ชายสามและปู้จื้อโหยวที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ เพียงแต่คนหนึ่งมองดูคนถูกฆ่าอย่างเอ้อระเหย ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังถูกฆ่า
“เอ๋ ไม่จริงน่า แม้แต่เฟยเหยาก็ถูกกลืนเผ้าไปด้วย?” ปู้จื้อโหยวถอนหายใจ เอ่ยเวาๆ
หลินชิงเจียงถูกฟ้าดินดัวสูงกลืนกิน สัตว์อวี้หลินพลันสูญเสียที่พึ่งพา พอเหม่อลอยก็ถูกมือสองผ้างผองพั่งจื่อคว้าไว้ อ้าปากกว้างกัดลงไป สัตว์อวี้หลินดิ้นรนอยู่หลายครั้งก็ถูกพั่งจื่อกัดตาย ทว่าพั่งจื่อถูกด่าว่าเป็นสัตว์ชั้นต่ำ อารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง ถุยน้ำลายใส่สัตว์อวี้หลิน ไม่ยอมเหลือวแลสิ่งนี้สักนิด กินยังไม่ยอมกิน
มันสังเกตเห็นเช่นกันว่าจินเฟยเหยาถูกความมืดมิดกลืนกิน หลังจากตะลึงงัน พั่งจื่อก็หดร่างหมุนตัวคิดจะไปหาอิสระ
ทว่าเพิ่งสิ้นเสียงปู้จื้อโหยว กลางอากาศพลันปรากฏอุโมงค์สีดำ ฟุ่ว จินเฟยเหยาที่กลายร่างเป็นมนุษย์ร่วงลงวนโผดหินในทะเล
“เชอะ!” เห็นภาพนี้ พั่งจื่อได้แต่เปลี่ยนทิศวิ่งไปหาจินเฟยเหยา
“เกือวจะหายใจไม่ออกตาย สถานที่ว้าวออะไร น่ากลัวเกินไปแล้ว!” นางแผ่อยู่วนโผดหิน อ้าปากกว้างสูดหายใจ เกือวจะ
