สามารถใช้ตาเนื้อมองเห็นเจียวถูได้ชัดเจน หลินชิงเจียงทางด้านหลังก็พุ่งปราดมา
ส่วนจินเฟยเหยากลับเอ่ยอย่างสงสัยและยื่นมือมาเตรียมฉุดดึงหลินชิงเจียง “สหายเซียนหลินเจ้าดูสิ เจียวถูไม่ขยับเลยสักนิดจริงๆ พวกเราเข้าไปใกล้อีกหน่อย”
“อย่าเข้าไปใกล้เด็ดขาด ถ้ามันตกใจขึ้นมา แผนการของพวกเราก็จบสิ้นกัน” ไม่ต้องให้จินเฟยเหยายื่นมือ หลินชิงเจียงก็ยื่นมือมาฉุดดึงข้อมือของนางและเอ่ยด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
จินเฟยเหยากลับยิ้มแย้มและลากหลินชิงเจียงไปข้างหน้า เหาะเข้าไปใกล้หลายก้าวและเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “สหายเซียนหลินไม่ต้องกลัว ตรงนี้ก็มองเห็นเจียวถูได้”
เวลานี้คนทั้งสองเหาะออกมาสองสามหลี่แล้ว ทิ้งองค์ชายสามและปู้จื้อโหยวไว้เบื้องหลัง จินเฟยเหยาเห็นสิ่งที่เหมือนหอยทากอยู่บนโขดหินใต้น้ำผ่านน้ำทะเล น้ำทะเลเคลื่อนไปมาทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน
“เอ๋ นั่นอะไร? เหตุใดจึงมีเจียวถูสองตัว!” มองไปมองมาจินเฟยเหยาพลันร้องอุทาน
หลินชิงเจียงตกตะลึง หรือว่ามีเจียวถูจริงๆ! นางรีบมองไปยังสถานที่ซึ่งสายตาจินเฟยเหยามองไป ทว่าในเวลานี้เอง นางพลันรู้สึกเจ็บบนลำคอ มือของหลินชิงเจียงฟาดไป เงาสีดำสายหนึ่งก็กระโดดออก พอนางจ้องมอง พบว่าจินเฟยเห
