หลินชิงเจียงมีสีหน้าปั้นยาก คิดไม่ถึงว่าจะถูกพบเห็นเร็วขนาดนี้ วางแผนไว้ดีแล้วชัดๆ ขอเพียงกางวงเวทก็สามารถกังขังคนผู้นี้ไว้ในวงเวทได้ จะฆ่าจะฟันก็ตามแต่ใจนาง
ตอนนี้เพิ่งมากลับถูกพบว่าเจียวถูเป็นของปลอม ตนเองยังถูกแว้งกัดหนึ่งคำ ยายนี่ป่าเถื่อนจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะไม่ใช้ของวิเศษและเวทมนตร์แต่ใช้ปากกัดตรงๆ ถ้าใช้ของวิเศษหรือเวทมนตร์ ตนเองคงไม่ถูกทำร้ายบาดเจ็บ นี่ใช้ปากกัดอย่างกะทันหันจึงไม่มีแม้แต่ขั้นตอนปล่อยเวทมนตร์
“เจ้าพบเห็นได้อย่างไรว่านี่ไม่ใช่เจียวถู!” หลินชิงเจียงกุมบาดแผลเอ่ยถามอย่างสงสัย
จินเฟยเหยาใช้แขนเสื้อเช็ดปากและเอ่ยยิ้มๆ “ง่ายดายยิ่ง ไม่มีกลิ่นเนื้อ กลิ่นเนื้อเล็กน้อยก็ยังไม่มี อย่างน้อยที่สุดเจ้าต้องมัดผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ไว้ในเปลือกหอยทาก ไม่เช่นนั้นคิดจะใช้หินก้อนใหญ่กับหัวเต่าปลอมเป็นเจียวถูมาหลอกข้า ก็ดูแคลนข้าเกินไป”ดู็
“พวกเราเป็นสัตว์เทพเหมือนกัน เหตุใดเจ้าต้องวางแผนทำร้ายข้า! ฉีหลินเป็นสัตว์เมตตามิใช่หรือ ทำไมเจ้าจึงอำมหิตเช่นนี้” ยากนักที่จินเฟยเหยาจะยืนอยู่ฝ่ายที่ถูกทำร้ายจึงกล่าวหาหลินชิงเจียงอย่างเจ็บปวด
พอพูดออกมานางก็รู้สึกว่าคนที่ถามเป็นตัวโง่งม เห็นชัดๆ
