ใช่ไม่เคยดื่มเสียหน่อย”
ปู้จื้อโหยวส่ายศีรษะ หยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ ทอดถอนใจอย่างเจ็บปวด “เลือดเย็น เจ้าเลือดเย็นจริงๆ ข้ายังนำสิ่งของเช่นนี้มาให้เจ้า เจ้ากลับไม่ให้ข้าดื่มสุราสักจอก”
จินเฟยเหยามองกล่องหยกขนาดครึ่งฝ่ามือแล้วกระพริบตา จากนั้นมือหนึ่งอุ้มไหสุราแน่น อีกมือคว้ากล่องหยกมา นางเปิดกล่องหยก หลังจากเห็นสิ่งของในนั้นก็ตะลึงงัน
“ยาคืนชีพกลับสวรรค์…”
คิดไม่ถึงว่าในกล่องหยกจะเป็นยาคืนชีพกลับสวรรค์สองเม็ด จินเฟยเหยาถือกล่องหยกมองปู้จื้อโหยวอย่างไม่เข้าใจ
ปู้จื้อโหยวเตรียมจอกสุราพร้อมแล้ว เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของนาง เขาก็เอ่ยอย่างประหลาดใจ “ทำไมเจ้าจึงมองข้าอย่างโง่งมแบบนั้น นี่คือสิ่งของที่ข้าบอกว่าถ้าเจ้าช่วยข้าจะมีผลประโยชน์ให้ สิ่งของนี้ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ขอเพียงยังเหลือลมหายใจอยู่ กินลงไปก็สามารถคืนชีพได้ ถ้าไม่ถึงตอนใกล้ตายเจ้าอย่าใช้สุ่มสี่สุ่มห้านะ ใช้ช่วยชีวิต”
“เจ้าไม่ได้กำลังใช้หนี้แทนผู้อื่นอยู่หรือ?” จินเฟยเหยามองปู้จื้อโหยวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
“ใช้หนี้อะไร? ทำไม มีคนติดค้างยาคืนชีพกลับสวรรค์เจ้าด้วย! ข้าไม่เห็นรู้เลย เล่าให้ข้าฟังห
