น่อย บางทีอาจจะสนุก” ปู้จื้อโหยวเอ่ยพลางล้วงสมุดของเขาออกมาจากในอกและนำพู่กันวิญญาณออกมา เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น
จินเฟยเหยาจ้องมองดวงตาเขาอยู่ครู่หนึ่งก็รั้งสายตากลับ ปิดฝากล่องยาคืนชีพกลับสวรรค์แล้วเก็บลงในถุงเฉียนคุน ถึงจะบังเอิญไปหน่อยแต่จอมมารหลงต้องไม่ทำเรื่องเช่นนี้แน่ น่าจะเป็นรางวัลที่เขาให้เสี่ยวปู้ นอกจากยาคืนชีพกลับสวรรค์น่าจะมีสิ่งของอื่นอีก แต่ของสิ่งนี้สามารถกลับมาอยู่กับนางได้ เป็นเรื่องที่คู่ควรแก่การยินดีจริงๆ
นี่เป็นสิ่งที่ใช้รักษาชีวิต ต้องเก็บไว้อย่างดี ลืมไม่ได้ ถ้าตอนจะช่วยชีวิตลืมว่าวางไว้ที่ใด คงต้องสูญเสียอย่างหนัก
จินเฟยเหยาเก็บยาคืนชีพกลับสวรรค์ ก็เปิดสุราคืนวิญญาณอย่างเบิกบานใจและให้ปู้จื้อโหยวฟรีครึ่งจอก จากนั้นนางโยนพั่งจื่อออกมาให้มันชิมนิดหน่อย แม้แต่หวาหวั่นซีก็โวยวายอยากจะออกมา หลังจากออกมาก็เกี้ยวพาราสีปู้จื้อโหยวตลอด
เห็นปู้จื้อโหยวถูกหวาหวั่นซีเกี้ยวพา จินเฟยเหยาก็เบิกบานใจแทบตาย พวกเขาทั้งดื่มทั้งหัวเราะ ครึกครื้นกันทั้งคืน
เช้าวันที่สอง ปู้จื้อโหยวก็ไป จินเฟยเหยาเก็บกวาด จากนั้นพาพั่งจื่อและหวาหวั่นซีไปรออยู่บนเกาะจวี้เซียนหลายวัน ตอนว่
