างๆ ก็ครุ่นคิด ถ้าต่อสู้กับหลินชิงเจียงสมควรกำจัดนางอย่างไรดี
ครุ่นคิดอยู่นาน นางพบว่าไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้เคล็ดวิชาอะไรจึงไม่มีทางวางแผนการได้เลย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงสิ่งที่ซับซ้อนเช่นนี้ครุ่นคิดขึ้นมาก็รู้สึกปวดศีรษะ ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากันดีกว่า พบกระบวนท่าทำลายกระบวนท่า[1] อย่างมากก็กลายเป็นเทาเที่ยแล้วกัด
อีกทั้งไม่รู้ว่าคนที่หลินชิงเจียงพามาจะเป็นคนแบบใด นี่ก็คือตัวแปรใหญ่ หวังว่าถึงตอนนั้นปู้จื้อโหยวจะสามารถสะกดคนผู้นั้นได้ ไม่เช่นนั้นใครจะล่าใครก็ยังไม่รู้เลยจริงๆ
รอจนถึงวันออกเดินทาง จินเฟยเหยาเตรียมการพร้อมสรรพและตกลงกับบรรดาหุ่นเชิดแล้ว วันนี้นอกจากหวาหวั่นซีคนอื่นอย่าออกมา อีกทั้งยังเสริมกู่หลิงซินให้นาง สิ่งของชั้นต่ำบนร่างก็ซ่อมให้ใหม่ ถึงแม้พั่งจื่อเพิ่งขั้นเจ็ด แต่เวลาที่จำเป็นสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ก็เตรียมใส่ไว้ในถุงสัตว์ภูติเรียบร้อย
ปู้จื้อโหยวมองจินเฟยเหยาที่มีสีหน้าเตรียมพร้อมอย่างจริงจังจึงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ท่าทางไม่เหมือนยามปกติ ก็แค่ผู้บำเพ็ญเซียนสองคน เจ้าตึงเครียดเกินไปแล้วกระมัง”
“ข้ายังไม่อยากตาย อีกทั้งไม่คิดจะตายด้วยน้ำมืออาหาร เกี่ยวพั
