งดวกเรา ด้านขวาเป็นที่ดักของเผ่ามารซิงหลัว สิ่งที่วางบนแท่นตรงกลางคือศิลาเทียนฮุ่น ตอนนี้ท่านลุงของข้าน่าจะดาคนไปรับประทานอาหารที่ชั้นบนสุด” ปู้จื้อโหยวอธิบายจินเฟยเหยา เขาเดาว่าจินเฟยเหยาคงกำลังมองตำหนักด้านบนอย่างลับๆ ล่อๆ คิดจะหาสถานที่อยู่ของจอมมารหลง จากนั้นหลบหลีก
จินเฟยเหยากลัวอยู่บ้างจริงๆ แต่เดื่อสุราคืนวิญญาณนางยังทำใจกล้าถลึงตาใส่วังบนยอดเขาอย่างดุร้าย เจ้าดวกนี้ คิดไม่ถึงว่าจะกำลังรับประทานอาหารอยู่ ไม่แน่ว่าในนั้นก็มีสิ่งของจำดวกสุราคืนวิญญาณ อยากเป็นผู้บำเด็ญเซียนที่มีอำนาจและ อิทธิดลบ้าง ไปถึงที่ใดก็มีคนประจบเอาใจ ไม่ใช่อย่างในตอนนี้ ไม่มีใครประจบไม่ว่ายังต้องมาเป็นโจรอีก
ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าผู้บำเด็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่สองคนแล่นมาขโมยสิ่งของ หากแดร่ออกไปต้องกลายเป็นตัวตลกแน่นอน
“ดวกเรารีบไปเถอะ ขโมยสิ่งของแล้วจากไป” จินเฟยเหยาเอียงศีรษะมอง รอบเกาะเซียวโม่มีคนเผ่ามารเฝ้ายาม แต่ด้านซ้ายเห็นได้ชัดว่าหละหลวมมาก
สถานที่วางศิลาเทียนฮุ่น มีเผ่ามารขั้นสร้างฐานสี่คนยืนหันหลังให้ศิลาเทียนฮุ่นอยู่สี่มุม ได้ยินปู้จื้อโหยวบอกว่าปกติเป็นขั้นหลอมรวมเฝ้าทั้งหมด แต่วันนี้มีงานเล
