บ่งกับพั่งจื่อคนละใบ นำซาลาเปานางฟ้าที่ทำให้บุรุษชื่นชอบใส่ปากกัดคำหนึ่ง พั่งจื่อและจินเฟยเหยาคายออกมาตรงนั้นทันที รสชาติแปลกประหลาดอย่างยิ่ง หวานก็ไม่หวานเปรี้ยวก็ไม่เปรี้ยว ทั้งยังมีรสขมและเหม็นคาวอีก
ถ้าพั่งจื่อไม่ห้ามไว้ จินเฟยเหยาเกือบจะถล่มร้านซาลาเปาที่มีชื่อที่สุดของโลกวิญญาณซิงหลัวแล้ว นางต่อคิวคนที่สิบเจ็ด เสียศิลาวิญญาณส่งตัวไปมากมายจึงซื้อซาลาเปาได้ แต่รสชาติเป็นยาพิษชัดๆ จะไม่ให้นางมีโทสะได้อย่างไร
จินเฟยเหยาจำเรื่องซาลาเปานางฟ้าได้ แต่พั่งจื่อกลับจำไม่ได้ ตอนนี้มันพัวพันจินเฟยเหยาจะให้นางรับปากให้ได้ แม้แต่เสี่ยวหวั่นก็กัดนิ้วตามมาปะเหลาะด้วยบอกว่าต้องการดื่มสุราคืนวิญญาณ
ดื่มอะไรเล่า! ไม่มีแม้แต่กระเพาะ ชิมรสชาติไม่ได้ ยังคิดจะดื่มสุราคืนวิญญาณ มองเสี่ยวหวั่นที่เข้ามาปะเหลาะด้วย จินเฟยเหยาก็บ่นในใจ นางไม่กล้าพูดต่อหน้าเสี่ยวหวั่นว่าเจ้าเป็นหุ่นเชิดที่รับรู้รสชาติไม่ได้ ยังจะกินอาหารอะไรอีก ตอนกินถังหูลูครั้งที่แล้วนางเคยพูดไปครั้งหนึ่ง เสี่ยวหวั่นร้องไห้อยู่สามวันเต็มๆ ทำเอาฮูหยินหวาและเนี่ยนซีแล่นออกมาทอดถอนใจปลงชีวิตด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย หวาหวั่นซีกลับออกมากรีดมือวาดเท
