้าด่าทอทั้งวันทรมานจินเฟยเหยาจนศีรษะพองโตราวกับโอ่ง
มองพั่งจื่อพาหุ่นเชิดมาก่อกวนจินเฟยเหยา ปู้จื้อโหยวก็อดยิ้มไม่ได้ นำขวดหยกเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วมือออกมาโยนให้จินเฟยเหยา
“นี่อะไร?” จินเฟยเหยานิ่งอึ้ง เปิดขวดหยกออกอย่างสงสัย
พอเปิดขวดหยก กลิ่นหอมที่ทำให้คนรู้สึกสดชื่นก็ลอยออกมา เมื่อคนได้กลิ่นจะมีความรู้สึกสูญเสียจิตใจทันที ทว่าหลังจากหลงใหลแล้ว จิตใจก็จะรู้สึกสดชื่นราวกับสูญเสียการควบคุม
“นี่คือสุราคืนวิญญาณ?” จินเฟยเหยาประหลาดใจกับกลิ่นหอมนี้ สังเกตเห็นสายตาของพั่งจื่อดุร้าย นางจึงรีบส่งขวดเข้าปากทันที จากนั้นชะงักงัน
ปู้จื้อโหยวกระพริบตาเอ่ยว่า “นี่คือขวดที่เคยบรรจุสุราคืนวิญญาณ ข้านำออกมาให้เจ้าลองดม”
สายตาของจินเฟยเหยาจ้องมองปู้จื้อโหยวราวกับอยากฆ่าคน เวลานี้อยากจะฉีกเจ้าคนชอบแกล้งให้เป็นชิ้นๆ จากนั้นโปรยลงไปจากศาลาหลิวเฟิง
“อย่ามีโทสะ สุรานี้มีจริงๆ เพียงแต่ข้าดื่มหมดแล้ว ถ้าเจ้าอยากชิมจริงๆ ก็เลียเถอะ ถึงจะดื่มหมดแล้ว ทว่าเลียดูก็ยังมีรสชาติ” ปู้จื้อโหยวหัวเราะฮ่าๆ หยอกล้อจินเฟยเหยาอย่างสนุกสนาน
“ถือว่าเจ้าอำมหิต ถ้าเจ้าไม่นำสุราคืนวิญญาณทั้งไหมา ดูสิว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร
