าคนของสำนักเทียนตี้เลี้ยงสัตว์ทั้งวัน สุดท้ายก็เลี้ยงไท่จื่อโซ่วให้กินไม่อิ่ม
ไท่จื่อโซ่วของเจ้าถูกสำนักเทียนตี้มอบให้ศิษย์เป็นสัตว์ภูติขั้นต้น ถึงแม้ตอนแรกจะทำสัญญาโลหิตได้ ทว่าขอเพียงโตเต็มวัยสัญญาโลหิตจะไร้ผล ศิษย์สำนักเทียนตี้จำนวนมากถูกไท่จื่อโซ่วทำร้ายบาดเจ็บ ทำเอาสำนักเทียนตี้ร้องโอดครวญไม่หยุด อีกทั้งพวกมันยังกินอาหารปริมาณมากเหมือนเจ้า เห็นสิ่งใดก็กินสิ่งนั้นราวกับฝูงตั๊กแตนที่ไร้การควบคุม ไปถึงที่ใดก็ทำให้คนรังเกียจ” ปู้จื้อโหยวนำกล้องยาสูบออกมา สูบพลางเล่าไปด้วย
มองกล้องยาสูบที่ไม่ได้เห็นมานาน จินเฟยเหยาลูบศีรษะเอ่ยอย่างขัดเขินว่า “จากนั้นล่ะ? ไท่จื่อโซ่วพวกนั้นคงไม่ได้ถูกคนของสำนักอันเที่ยงธรรมฆ่าหมดหรอกนะ? กินเก่งแบบนั้น คาดว่าจุดจบคงไม่ค่อยดีนัก อีกทั้งพวกมันยังให้กำเนิดลูกมากเป็นพิเศษ เกิดมาทีก็ฝูงหนึ่ง”
ปู้จื้อโหยวจ้องมองพั่งจื่อหลังจากมองอยู่หลายครั้ง จึงเอ่ยอย่างช้าๆ “ผู้บำเพ็ญสำนักอันเที่ยงธรรมมีความคิดเช่นนี้ ทว่ากลับล่าช้าเนื่องจากสงคราม ต่อมาเมื่อหาเวลาว่างได้กลับไม่ต้องส่งคนไปแล้ว”
“เพราะเหตุใด?” จินเฟยเหยากระพริบตา ไม่รู้ว่าไท่จื่อโซ่วเล็กๆ เหล่านั้นเกิดอะไรขึ้น
“พวกมั
